علمی-ورزشی

Injuries in athletics will always occur because athletes are consistently pushing themselves to achieve better results.

Every type of athletics has injuries that are frequent to that particular sport. For instance, hamstring injuries are more common in sprinting, whereas shoulder injuries are more common with javelin throwers and shot-putters.

Whichever type of injury an athlete picks up, it’s important that they recognise and respect the fact they’re injured. Trying to overcome the pain and continuing to compete will only lead to worse injuries and a longer rehabilitation period.

Doctors will know the injuries that are common to the various sports in athletics and will quickly be able to advise athletes on what they should do next.

Depending on the level of injury an athlete has sustained, some simple rest and recuperation might fix the problem. More niggling injuries might require physiotherapy or the advice of a specialist. With more serious athletics injuries, surgery might be required, which will inevitably lead to longer periods on the sidelines.

Athletes will always want to return to competition as quickly as possible but it’s imperative they gradually step up their comeback and build strength in the problem area.

 

+ نوشته شده در  جمعه 14 مرداد1390ساعت 12:53 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

Gymnastics: Injury, Prevention, Treatment - A Brief Overview 

In every sport--not just gymnastics--there stands the risk of injury, no matter how adept or flexible your gymnast happens to be. The sport requires a lot of psychological and physical preparation, in part because it is extremely rigorous, and in part because it demands a higher level of skill than most other sports. The complexity that routines entail increases the risk of painful injury and fatigue if proper preparations are not taken to ensure all-around safety.

The most common injuries to the body are those to the ankles and feet, the lower back, knees, hands, and wrists. These can be due to overuse or simple stress. The lower body injuries are generally because of unbalanced landings, while the back experiences strain when insufficient stretching has been performed. Scrapes and bruises are to be expected, even if your gymnast is properly attired -- so simply be prepared. Any injury to a gymnast’s body can be detrimental to his or her performance in the future. Stiffness can result from lack of use of a limb or of the back if he or she is put out of the game for too long--that is, if the injury is serious. For the most part, as a parent, you will have to deal with less serious injuries (hopefully), and you will not need to visit the doctor’s office to have them treated.

In any case, the best course of action is indeed prevention. The standard safety measures in any sport are simple and easily implemented, most especially for gymnastics.

First, you will want to make sure that your gymnast wears the proper clothing. If he or she has long hair, tie it back, braid it, or otherwise secure it. Do not allow them to wear clothing that is too loose or baggy and conducive to tripping. Remove all jewelry. Rings, for instance, can be caught on swelling fingers if one is sprained. Earrings can be torn from earlobes or carteliage in a mishap.

Then, make sure that you and your gymnast takes stock of the surroundings. Wires from equipment can trip or cut; running into poles or other gymnasts can be a disaster. To trip on a mat that is higher than the current surface might be painful.

Next, have them warm up. Warmups are vital to any sport, and every gymnast, whether they are a preschooler or a professional, should do them before starting any strenuous activity. This includes jogging, speed walking, and stretching -- anything to get the blood moving and the heart pumping. Believe it or not, a good stretch decreases the risk of a strained or pulled muscle, and it actually feels good. If you’re training with your young gymnast at home or otherwise on your own time, it’s advisable to be a good role model and join them in their warm-ups. Turn on some music and move too. It’s a triple plus: you’ll be showing her or him how to properly warm up, that you are interested in what they are doing, and you will be getting your heart rate going strong too.

When your gymnast is out on the floor, make sure that he or she takes breaks for water frequently. Hydration is key to good health. If he or she is sweating profusely, dehydration is possible, and that too can be a disaster waiting in the wings.

Beyond all of the hazards of gymnastics, there is treatment for any injuries received. Of course, if your gymnast is injured severely, a doctor visit might be the best idea -- or even the emergency room. However, that is simply common sense. On the other hand, if your child is not injured severely, you may wish to take care of him or her yourself.

But whatever you decide to do, please understand I am not a doctor and you should always consult your family doctor if you have any problems or concerns.

For sprains, strains, bumps and bruises, you should use ice for the first twenty four hours. Ice cubes in a plastic bag with a facecloth or a hand towel wrapped around the bag itself is sufficient if you do not have a medical ice pack. Never place ice directly against skin - and never ice for more than twenty to thirty minutes at a time.

Three or four times in the first day after the injury should be sufficient. After that, gentle heat compresses will help to relax any muscle spasms or pain that isn’t taken care of with some kind of pain reliever (consult a doctor before giving your gymnast ANY medication).

Hopefully, you’ll never have to deal with injuries -- but remember, prevention is better than anything else. Keep this in mind and be safe.

 

+ نوشته شده در  جمعه 31 اردیبهشت1389ساعت 2:7 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

Alternative Names

Pain - head

Common Causes

The most common headaches are probably caused by tight, contracted muscles in your shoulders, neck, scalp, and jaw. These are called tension headaches. They are often related to stress, depression, or anxiety. Overworking, not getting enough sleep, missing meals, and using alcohol or street drugs can make you more susceptible to them. Headaches can be triggered by chocolate, cheese, and monosodium glutamate (MSG). People who drink caffeine can have headaches when they don't get their usual dailyamount

Other common causes include:

  • Holding your head in one position for a long time, like at a computer, microscope, or typewriter
  • Poor sleep position
  • Overexerting yourself
  • Clenching or grinding your teeth

Tension headaches tend to be on both sides of your head. They often start at the back of your head and spread forward. The pain may feel dull or squeezing, like a tight band or vice. Your shoulders, neck, or jaw may feel tight and sore. The pain is usually persistent, but does not get worse with activity.

Migraine headaches are severe headaches that usually occur with other symptoms such as visual disturbances or nausea. The pain may be described as throbbing, pounding, or pulsating. It tends to begin on one side of your head, although it may spread to both sides. You may have an "aura" (a group of warning symptoms that start before your headache). The pain usually gets worse as you try to move around. For more information on this type of headache, see: migraine.

Other types of headaches:

  • Cluster headaches are sharp, extremely painful headaches that tend to occur several times per day for months and then go away for a similar period. They are far less common.
  • Sinus headaches cause pain in the front of your head and face. They are due to inflammation in the sinus passages that lie behind the cheeks, nose, and eyes. The pain tends to be worse when you bend forward and when you first wake up in the morning. Postnasal drip, sore throat, and nasal discharge usually occur with these headaches.

Headaches may occur if you have a cold, the flu, fever, or premenstrual syndrome.

If you are over age 50 and are experiencing headaches for the first time, a condition called temporal arteritis may prove to be the cause. Symptoms of this condition include impaired vision and pain aggravated by chewing. There is a risk of becoming blind with this condition. Therefore, it must be treated by your doctor right away.

+ نوشته شده در  شنبه 25 مهر1388ساعت 4:59 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

به میزان زیادی ناشی از وزن سنگین و فشار وارده بر روی مچ دست ژیمناست هاست که باعث می شود مچ دست برای آسیب پتانسیل زیادی داشته باشد . خیلی از ژیمناست ها مچ دست شان را درگیر حرکات انقباضی و سریع می کنند . حمل کردن همه وزن بدن بر روی مچ دست هنگامی که مچ دست به پشت خم شده است برای حمایت از بالانس می تواند منجر به شکستگی ، دررفتگی و اسپرین شود که خیلی از آنها با تأثیرات بلند مدت مزمن همراه است . تا موقعی که بیشترین آسیب های ژیمناست ها مثل آسیب ورزش های دیگر اتفاق می افتد ، دو آسیب مزمن ( خرد شدن یا شکستگی مچ دست  و شکستگی فشاری سر بالایی استخوان رادیوس ) نیاز به درمان پزشکی خاص و ویژه دارد .

خرد شدن پشت مچ دست

رایج ترین آسیب مچ دست ژیمناست ها ، خرد شدن پشتی مچ دست است که زمانی اتفاق می افتد که انتهای استخوان رادیوس به استخوان های مچ دست ضربه می زند ( برخورد می کند ) مثل زمانی که بر روی دست ها معلق می زنند یا بر روی دست ها راه می روند . این آسیب نتیجه باز شدن پایدار یا کشش بیش از دامنه طبیعی مفصل است که هایپراکستنشن یا باز شدن بیش از اندازه نامیده می شود . هم چنین نیرویی که بر روی مفصل یا استخوان وارد می شود یا نیروی بیش از اندازه محور می تواند باعث ایجاد این شرایط شود . آسیب زمانی بدتر می شود که تمام وزن بدن بر روی مچ ها قرار می گیرد ، مانند زمانی که بالانس همراه با جهش باشد  یا بیم بالانس اجرا شود . درد و حساسیت پشت مچ دست که همراه با آسیب است معمولا ٌ فقط بعد از این که برنامه روزانه ژیمناست ها کامل شده باشد فروکش می کند و کاهش می یابد .

درمان

برای درمان خرد شدن پشت مچ دست ، یک ژیمناست باید کاملا ً از کارها و فعالیتهایی که شامل هایپراکستنشن و بارگذاری محوری است خودداری کند . پوشیدن یک اسپیلت ( پوشش ) یا یک حمایت بسته برای پشت مچ ، در خواست کیسه یخ برای منطقه آسیب دیده ، و خوردن داروهای پزشکی ضد التهاب و تورم ( مثل اسپرین ، ایبو پروفن ) ، برای کاهش درد و تورم راهی مناسب است. این مهم است که مفصل آسیب دیده قبل از شروع تمرینات کششی و قدرتی توانبخشی استراحت کاملی داشته باشد . بعد از ارزیابی آمادگی جسمانی ، ورزشکار می تواند به فعالیت های مرتبط با ورزش برگردد . اگر درد با وجود استراحت و تمرینات توانبخشی باقی ماند ، تزریق کورتیزون تقسیم شده ممکن است کمک کند . به استثناء این که ، روش های عمل جراحی ممکن است نیاز به اصلاح کردن آسیب ها داشته باشد .

ترجمه : زهرا بیات

+ نوشته شده در  سه شنبه 1 بهمن1387ساعت 3:19 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

 

گرد آوري : تيم كميته پزشكي فيفا F-MARC متشكل ازپروفسور يري ووراك ، پروفسور توني گراف با ومن و دكتر آستريد جونگ از كلينيك شولتس در زوريخ با همكاري پروفسور دكتر كارن جانستون جراح مغز و اعصاب و استاد دانشگاه " مك گيل " مونترآل ( كانادا )

اشاره :

فيفا اخيراً تحقيقات جامعي را در مورد سر و ضايعات مغزي و نيز ارتباط آن با فوتبال و سلامت بازيكنان انجام داده است. دانستن اين موضوع براي فوتباليست ها و به ويژه بازيكنان سرزن يا به قولي « سرطلايي » بسيار مهم است. عدم رعايت اصول سرزني كه مطمئناً در آينده و در مبحث جداگانه اي به آن خواهيم پرداخت به مرور باعث آسيب ديدگي و تخريب بافت سربرال يا مغزي مي شود . اين مسئله موجبات نگراني مسئولان فيفا را برانگيخته است. اين تحقيق از سال 98 و در جام جهاني مردان شروع شده و در طول تحقيقات ، هر دو طيف بازيكنان زن و مرد در گروه هاي مختلف سني مورد بررسي قرار گرفتند. در روند اين بررسي ها حدوداً  10155 ساعت بازي مربوط به 398 مسابقه مختلف مد نظر قرار گرفته  است .

اولين اطلاعات آماري ارقامي در اين مورد در اولين كنفرانس بين المللي آسيب ديدگي در ورزش كه در شهر وين اتريش در نوامبر 2001 برگزار گرديد ارائه شد .

اين سمينار با همكاري فيفا ، IOC ( كميته بين المللي المپيك ) و IIHF ( فدراسيون بين المللي هاكي روي يخ ) انجام شد . بر طبق نتايج اعلام شده كمترين مصدوميت در رقابت ها مربوط به جام جهاني زنان 1999 با 39 مصدوميت در هر 1000 ساعت بازي بوده است. اين در حالي است كه بيشترين رقم مربوط به جام جهاني جوانان 2001 ( 143 مورد ) و جام جهاني فوتسال 2000 ( 190 مورد ) بوده است.

مصدوميت هاي مربوط به سر در تمام مسابقات مذكور ( 127 مورد ) در حدود 15 درصد كل مصدوميتها بوده است و در كل اين تعداد ، 14 مورد اعلام شد كه مطابق با 4/ 1 درصد در هر 1000 ساعت بازي بوده است. آنچه در اين ميان جاي بحث دارد اين است كه اين مصدوميت غالباً در برخورد سر با بازيكن ديگر اتفاق افتاده و به خاطر هد زدن به توپ نبوده است. اين نگراني ها وقتي بيشتر شد كه نتيجه چنين برخوردهايي را تخريب مسلم بافت مغزي دانستند. خوشبختانه تعداد چنين مصدوميت هايي زياد نيست و معمولاً پس از برخورد شديد سرِ دو بازيكن يا آرنج به سر اتفاق مي افتد و باعث آسيب ديدگي بافت سطحي و جداره مغز مي شود.

معمولترين آسيب ديدگي هاي مغزي نتيجه برخوردهاي شديد است و درصد آسيب اين به قولي تصادم ها در ورزش ( CISG) بستگي به محل برخورد دارد. به طور كلي ازاصلي ترين مشكلات به وجود آمده پس از آسيب ديدگي مغز مي توان به از دست دادن حافظه يا امنزيا

( Amnesia) اشاره كرد و اثرات اين عارضه مي تواند شدت و وخامت آسيب ديدگي را تعيين كند.

 

برگرفته از سایت :

http://old.tebyan.net/Teb.aspx?nId=2895&Comment=Add#TopComment


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه 20 اسفند1386ساعت 3:14 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

پیش زمینه
طیف آسیبهای ورزشی و شکستگی های ران از یک شکستگی فشاری بدون جابجایی استخوانی تا یک شکستگی شدید همراه با آسیب بافت نرم عصبی_عروقی که نیاز به قطع پا دارد  متفاوت است. در یک فرد سالم ورزشکار که مشکل داخلی یا غددی ندارد شکستگی تنه استخوان ران براحتی رخ نمی دهد. از آنجا که این استخوان محکمترین استخوان بدن بحساب می آید شکستگی آن مستلزم اعمال نیروی زیاد مستقیم به آن است و به همین خاطر اغلب همراه با آن شکستگی و آسیب های همراه در سایر نقاط بدن ( بخاطر انرژی زیاد وارد شده ) را داریم بعنوان مثال در تصادف رانندگی در رالی یا پرت شدن از کوه یا از روی موتور. چنانچه فرد مشکل زمینه ای داشته باشد که بر روی تراکم استخوانی وی اثر منفی گذاشته باشد با اعمال نیروهای کمتر احتمال آسیب مجزای استخوان ران ( بدون آسیب سایر نواحی ) وجود دارد مثل شکستگی در افراد مسن یا زنان و دخترانی که در اثر ورزش شدید مدتهاست که سیکلهای ماهانه نداشته اند.
بر حسب جهت اعمال نیرو فرم شکستگی ها متغیر است. ضربه از روبرو معمولاً شکستگی عرضی می دهد حال آنکه نیروهای چرخشی سبب شکستگی های مایل و مارپیچی می شوند.

فرکانس آسیب
• میزان بروز شکستگی ران 3/1-1 در 000/10 نفر در سال می باشد.
• در افراد زیر 25 سال و بالای 65 سال این میزان 3 در 10000 نفر در سال است.
• این آسیب در مردان ورزشکار زیر 30 سال شایعتر است.
• میزان بروز شکستگی فشاری ( stress fracture ) در ورزشکاران 8/2% است.
• میزان متوسط محدودیت فعالیت : 107 روز
• میزان متوسط دوری از شغل یا تمرین : 30 روز

برگرفته از سایت :

http://www.prin.ir/ShowSectionalAnatomy.asp?ID=239


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه 20 اسفند1386ساعت 3:3 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

پیش زمینه 
ضربه مغزی عمدتاً ناشی از ضربات و تروما به سر بوده و سبب تغییر در وضعیت ذهنی و روانی با یا بدون تغییر در سطح هوشیاری می شوند. تغییر در وضعیت ذهنی به دنبال ضربه وارده به سر می تواند سبب تغییر شخصیت، حافظه (از بین رفتن حافظه)، نقایص عصبی یا فقدان هوشیاری گردد.
آسیب
های مغزی ملایم ناشی از ضربه امری شایع در ورزشهای تماسی و بدنبال برخوردهای ورزشی است.
فرکانس
میزان بروز صدمات مغزی بر حسب نوع ورزش و سن ورزشکار متفاوت است. بسیاری از صدمات سر گزارش نمی شوند چرا که اساساً صدمات خفیفی هستند و این صدمات خفیف مورد توجه مربی یا حتی ورزشکار قرار نمی گیرد. یک مطالعه در آمریکا در مقطع دبیرستان نشان داد که میزان بروزآسیبهای مغزی در 1000 برخورد در فوتبال حدود 6/0 درصد و در بسکتبال برای پسران 11/0 درصد و در دختران 16/0 درصد و میزان آسیب ها در کشتی 25% درصد برای پسران است.
در ورزش بوکس میزان بروز ضربه مغزی و صدمات به سر از هر ورزش دیگری بیشتر است.ورزشهای پرخطر برای ضربه به سر و آسیب های مغزی ورزشی عبارتند از : بوکس، فوتبال، هاکی روی یخ و کشتی.
بیومکانیک ورزشی
مکانیسم آسیب سر در ورزشهای مختلف متفاوت است. مکانیسم های احتمالی آسیب دیدگی شامل نیروهای فشارنده ( اصابت ضربه به سر یا شکستگی صورت سبب آسیب مغز در محل مورد اصابت ناشی از فشرده شدن مغز در آن ناحیه ) یا نیروهای کششی وارده به سر ( سبب آسیب مغز در سمت مقابل جهت کشیده شدن سر ) یا اعمال نیروهای چرخشی روی سر(مثل پرتاب شدن از روی موتور و غلت زدن ).
تمام مکانیسم های ذکر شده سبب تغییر در خونرسانی، کارکرد و نیاز به انرژی مناطق خاصی از مغز شده و سبب اختلال عملکرد آن بخش صدمه دیده می شوند.

برگرفته از سایت :

http://www.prin.ir/ShowSectionalAnatomy.asp?ID=530


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه 12 اسفند1386ساعت 9:39 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

اهمیت : 

  منیسک یک قطعه بافت فیبری C شکل از جنس غضروف است که در برخی مفصل ها وجود دارد وبعنوان حائل بین استخوانها و محافظ مفصل عمل می کند. منیسک همچنین بعنوان یک سیستم جاذب ضربه عمل می کند،به روان سازی مفصل کمک می نماید،و باز و بسته شدن  مفصل را تسهیل می نماید.

علل :

در کل پارگی منیسک بیشتر از پیچش یا خم شدن بیش از حد مفصل ناشی می شود.  پارگي منيسک در جوانان به دو صورت زير است که همه آنها به صورت يک شکاف طولي شروع مي شوند . در صورتي که شکاف در تمام طول منيسک ادامه يابد پارگي دسته سطلي ايجاد مي شود که در آن قطعات حاصله به هم چسبيده باقي مي مانند . اين شايعترين نوع پارگي است .

در اين پارگي قطعه مرکزي به سمت ميان مفصل جابجا مي شود . در نتيجه کونديل استخوان ران ( کونديل = يک برآمدگي استخواني در انتهاي تحتاني استخوان ران مي باشد ) از طريق شکاف منيسک روي سطح مفصلي استخوان درشت ني مي چرخد . کونديل استخوان ران به شکلي است که در هنگام راست شدن زانو ، بيشترين فضاي مفصل را اشغال مي کند . بنابراين با جابجائي قطعه دسته سطلي فضا محدود شده و زانو بطور کامل باز نمي شود به اين پديده، قفل شدن مفصل مي گويند . در صورتي که پارگي طولي به کناره مقعر منيسک امتداد يابد يک زائده پايه دار ايجاد مي شود . اگر در خلف باشد پارگي شاخ خلفي ناميده مي شود .

اگر پارگي در قدام باشد پارگي شاخ قدامي  ناميده مي شود  . يک نوع پارگي هم در طي عمل جراحي توسط جراح ايجاد مي شود که پارگي عرضي ناميده مي شود .

منيسکها رگ خوني ندارند بنابراين در هنگام پارگي آنها ، خونريزي داخل مفصلي ايجاد نمي شود . اما مايع مفصلي در پاسخ به صدمه وارد شده ترشح مي شود که باعث ورم مفصل مي شود . احتمالاً پارگيهاي منيسک به اين علت که قطعات حاصل توسط اين مايع جدا شده خودبخود ترميم نمي يابند .

برگرفته از سایت :

http://farjoud.blogfa.com/post-294.aspx


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه 12 اسفند1386ساعت 9:33 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

  

پیش زمینه

پارگی تاندون آشیل بطور معمول در افراد جوان و فعال و سالم 30 الی

50 ساله که هیچ سابقه ای از درد مچ یا پا نداشته اند رخ می دهد.

 اغلب پارگی های تاندون آشیل 2-1 اینچ بالاتر از محل اتصال آن به

 استخوان پاشنه پا ایجاد می شود و فقط در تنیسورها است که امکان

 پارگی زرد پی آشیل در محل اتصال آن به عضله پشت ساق زیاد

است.


عدم آمادگی کامل بدنی, سن بالا و کشش بیش از حد اعمال کردن بر

روی عضله پشت ساق از علل

مهم خطر برای ایجاد پارگی تاندون

آشیل می باشند اما شایعترین

 رخدادی که سبب پارگی آشیل

می گردد

اعمال نیروی کششی بر روی پایی

است که در محل مچ به سمت عقب

خم شده است. مثل شروع استارت

 دو های سرعت 100 متر. البته

 پارگی و آسیب زردپی آشیل

 می توانددر اثر اعمال ضربه مستقیم

به آن نیز رخ دهد.


 برگرفته از سایت :

http://www.prin.ir/ShowSectionalAnatomy.asp?ID=405


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  چهارشنبه 1 اسفند1386ساعت 3:3 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

   

آسیبهای مچ پا شایعترین آسیب ورزشی محسوب می گردد .
15% از آسیبهای مچ پا را شکستگی های مچ تشکیل می دهند .
اغلب آسیبهای مچ پا را پیچیدگی های مچ پآ تشکیل می دهند.
در شکستگی های مچ پا ارزیابی جهت اینکه شکستگی Stable یا unstable است ضروری است . 
همراه بودن خونریزی یا تورم شدید مچ  احتمال شکستگی مچ پآ را افزایش می دهد .
آناتومی مچ پا
در ایجاد مفصل مچ پا 3 استخوان تیبیا ( درشت نی ) ، فیبولا ( نازک نی ) و قاپ ( تالوس ) شرکت دارند  که اهمیت و نقش دو استخوان تالوس و تیبیا بمراتب بیشتر است .
این 3  استخوان توسط رباط ها و کپسول مفصلی به هم ارتباط آناتومیک پیدا می کنند .برای پایداری مچ پا سطح مفصلی بین تالوس و تیبیا اهمیت زیادی دارد . از آنجا که سطح مفصلی قدامی تالوس پهن تر است چنانچه پا به بالا خم شود ( دورسی فلکسیون ) تماس سطوح مفصلی بین تالوس و تیبیا افزایش یافته و استحکام و پایداری مفصل مچ افزایش می یابد . ولی در حرکت مخالف ( پلانتارفلکسیون ) که پا به سمت پائین خم می شود . این پایداری کاهش و احتمال آسیب به مچ و لیگامانها ( رباط ها ) افزایش پیدا می کند .
مچ پا را می توان بصورت یک حلقه در نظر گرفت که دو کمپکس خارجی و داخلی دارد .
کمپکس داخلی از قوزک داخلی ، رباطهای سطحی و عمقی دلتوئید و رویه داخلی سطح مفصلی تالوس شکل می گیرد . و کمپکس خارجی از انتهای فیبولا ، رویه خارجی سطح مفصلی تالوس و رباطهای خارجی مچ ( رباط تالوفیبولار قدامی و خلف و کالکانئوفیبولار ) و مفصل ساب تالار شکل می گیرد .
بیومکانیک ورزش
در حرکات ورزشی خم شدن ناگهانی پا  بطوریکه کف پا به سمت خارج و کناره داخلی پا روی زمین باشد سبب صدمه ورزشی رباط دلتوئید سطحی و در صورت شدید بودن آسیب  به رباط دلتوئید عمقی می گردد .
جدا شدگی قوزک داخلی همراه با شکستگی انتهای تحتانی فیبولا می تواند در اثر کشش شدید رباط دلتوئید و بخصوص در افراد مسن اتفاق افتد .
برای ایجاد ناپایداری مچ لازم است که آسیب رباط یا شکستگی در هردو کمپکس داخلی و خارجی اتفاق بیافتد . بطور کلی شکستگی های مجزای غیر جابجا شده انتهای فیبولا با یا بدون آسیب دیدگی رباطهای قسمت مقابل را یک شکستگی پایدار به حساب می آوریم .
اغلب شکستگی های ناپایدار مچ ناشی از چرخش به خارج شدید استخوان تالاموس و تیبیا می باشد چنانچه در این حالت کف پا متوجه داخل باشد یک شکستگی مایل در استخوان فیبولا عارض می شود و چنانچه کف پا به سمت خارج باشد یک شکستگی وسط یا بالای فیبولا حادث می شود .
شایعترین شکستگی مچ پا مربوط به قوزک خارجی است که معمولاً در چرخش به خارج که کف پا متوجه داخل و پائین است رخ می دهد .

شرح حال 
در شرح حال توجه به چند مطلب اساسی است :
آیا سابقه آسیب به مچ را دارد .
آیا بلافاصله بعد از آسیب دیدگی قادر به تحمل وزن روی آن بوده یا بخاطر درد پا نتوانسته است راه برود که در صورت عدم تحمل وزن بدن روی آن پا نیاز به بررسی رادیوگرافیک دارد .
وضعیت فضایی پا هنگام آسیب چگونه بوده : به پائین و داخل بوده یا پائین و خارج. پلانتارفلکسیون بوده یا دورسی فلکسیون داشته است .
معاینه
توجه به تورم و خونریزی احتمالی که اغلب در شکستگی ها وجود دارد .
بررسی دامنه حرکات مچ پا .
بررسی قدرت حرکات مچ پا .
بررسی وضعیت عصبی عروق پا .
لمس قوزک داخلی و خارجی از انتهای تحتانی و خلفی .چنانچه از قدام معاینه شوند احتمال تشخیص اشتباه شکستگی افزایش می یابد .
بررسی از جهت وجود یا عدم وجود کلیک در لمس ناحیه .
باید مفاصل بالا و پائین محل آسیب دیده هم معاینه شود تا شکستگی های احتمالی مجاور نادیده گرفته نشود .
باید یک معاینه کامل از بافت نرم محل ضایعه مثل معاینه رباطها صورت گیرد .
باید زائده استخوان پاشنه ای معاینه گردد .
باید ابتدای استخوان فیبولا هم معاینه گردد .

بررسی های تصویری
باید از هر بیمار یک عکس Anteroposterior و lateral و mortise view گرفته شود .
شکستگی های عرضی ناشی از نیروهای فشاری _ کششی هستند .
شکستگی های مارپیچی ناشی از نیروهای چرخشی هستند .
شکستگی عمودی قوزک معمولاً ناشی از اعمال فشار روی تالوس هستند .
هرگونه شکستگی جابجا شده قوزک را باید unstable محسوب کنیم چرا که همواره با آسیب رباطی در سمت مقابل همراهند و لذا مچ ناپایدار است .
در عکس رادیوگرافی باید به 5 مورد توجه شود که اغلب فراموش می شوند :
1- قاعده استخوان متاتارس پنجم
2- زائده خارجی استخوان تالوس
3- گنبد تالوسی
4- زائده خلفی قوزک ( تریگون )
5- زائده استخوان پاشنه ای

برخورد درمانی
فاز حاد آسیب:
ـ بی حرکت کردن عضو
ـ آتل بندی
ـ یخ درمانی که در 24 ساعت اول باید هر 3-2 ساعت برای 20 دقیقه انجام گیرد و در بعد از 24 ساعت هر 2-4 ساعت تکرار گردد تا علائم فروکش کند .
ـ بالا نگه داشتن عضو بالاتر از سطح قلب برای کاهش تورم .
درمان تخصصی:
اغلب پزشکان اورژانس می توانند یک شکستگی ساده غیر جابجا شده را درمان کنند ( گچ گیری ) .
یک فرد با تجربه می تواند یک شکستگی غیر جابجا شده قوزک با درگیری سطحی خلفی قوزک که کمتر از 25% سطح مفصلی را شامل شود stable و درمان کند .
در موارد درگیری هر دو قوزک و آسیب دیگر unstable نیاز به جراحی و فیکس کردن از داخل وجود دارد.

+ نوشته شده در  یکشنبه 18 آذر1386ساعت 1:27 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

1) داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی ( NSAIDS ) :  اولین مرحله از ترمیم آسیب همان ایجاد التهاب در محل آسیب است. در واقع بوجود آوردن گرمی , تورم و حساسیت در لمس که نشانه های التهاب هستند اولین مرحله از ترمیم آسیب دیدگی است. اما التهاب شدید می تواند مضر باشد لذا برای کاهش آن اقدام می کنند. پزشکان از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مثل ایبوپروفن, ناپروکس و آسپرین برای این منظور استفاده می کنند. این داروها هم درد و هم التهاب را کاهش می دهند. داروی استامینوفن هم جزو این گروه است اما فقط ضد درد است و ضد التهاب نیست.
2) جراحی : در برخی موارد جراحی جهت ترمیم بافت همبند ( عصب ـ عروق ) و نیز شکستگی های ترکیبی لازم است. البته طیف وسیعی از آسیبهای ورزشی نیازی به جراحی ندارند.
3) درمانهای بازتوانی : بازتوانی به برنامه ای چند مرحله ای برای بازیابی توان و انعطاف عضو صدمه دیده به ما قبل آسیب دیدگی است. در اغلب آسیب ها باید هر چه سریعتر حرکات شروع شوند ( بعد از رفع درد ) این شروع زودرس فعالیت می تواند به بهبودی کمک شایانی کند باید در دامنه حرکتی مفصل انجام داد پس از اینکه در تمام دامنه حرکت قادر به حرکت شدیم باید شروع به انجام حرکات کششی نمائیم و بعد به حرکات قدرتی برای تقویت عضلات بپردازیم. توجه داشته باشیم حرکات را تا جایی ادامه بدهیم که درد نداشته باشیم به عنوان مثال چنانچه در دامنه حرکتی مفصلی در جایی درد گرفت تا آنجا که درد نیاید مفصل را حرکت می دهیم. یک برنامه بازتوانی کامل باید شامل ورزشهایی برای افزایش انعطاف پذیری, قدرت و حس عمقی باشد.
4) تحریک الکتریکی : تحریک الکتریکی  مداوم سبب بهبود درد یا جلوگیری از انتقال پیام درد از اعصاب به مغز می شود. از سویی دیده شده که سبب کاهش تورم و حفظ قدرت عضلانی و جلوگیری از تحلیل عضله می گردد.
5) سرما درمانی : با کاهش خونرسانی به عضو صدمه دیده سبب کاهش التهاب و درد می گردد. عمدتاً در 48 ساعت اول کاربرد دارد.
6) گرما درمانی : با افزایش خون رسانی سبب تسریع روند بهبودی و کاهش درد می شود اما در 48 ساعت اول نباید استفاده شود. عمدتاً در 48 ساعت اول سرما درمانی و بعد از آن گرما درمانی می کنیم.
7) اولتراسوند: امواج پرفرکانس اولتراسوند سبب ایجاد گرمای عمقی در بافت آسیب دیده می شود و روند بهبودی آسیب ورزشی را تسریع می کند.
8) ماساژ درمانی :   با افزایش جریان خون عضو بهبود را تسریع می کند. در فاز حاد نباید انجام گیرد.

+ نوشته شده در  یکشنبه 18 آذر1386ساعت 1:23 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

در ابتدا توجه معطوف به مجاری هوایی مصدوم خواهد بود.هر گونه انسداد یا مانعی را باید بر طرف کرد.در هنگام این بررسی ها باید مراقب آسیب ستون فقرات گردنی نیز بود.

در مرحله بعد به نحوه تنفس مصدوم دقت میشود.در صورت نیاز میتوان از تنفس مصنوعی و اکسیژن کمکی استفاده کرد تا تنفس خود بخودی و منظم برقرار شود.اینک نوبت بررسی گردش خون فرد است.نبض شریان کاروتید از لحاظ کیفیت،تعداد و ریتم لمس خواهد شد.در صورت فقدان این نبض یا نبض رادیال باید عملیات احیاء قبلی عروقی آغاز گردد.یا همان مرحله ارزیابی مختصر عصبی که سطح هوشیاری،اندازه و واکنش مردمکها به نور،حرکات چشم و پاسخ های حرکتی مصدوم را شامل میشود.به معنی مشاهده اندامها و سایر قسمتهای بدن است تا از وجود هرگونه خونریزی،شکستگی یا خون مردگی آگاه شویم.

برگرفته از سایت :

http://umanewssport.blogfa.com/post-2.aspx

+ نوشته شده در  سه شنبه 17 مهر1386ساعت 3:50 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

صدمات و آسیبهای ورزشی در حین ورزش یا شرکت در مسابقات ورزش رخ میدهند. در بسیاری از موارد این صدمات در اثر استفاده بیش از حد از یک عضو در یک ورزش خاص است. یکی از این موارد اصطلاحا "زانوی دونده" یا درد پاتلو فمورال (Patello-femoral)، نوعی حالت دردناک در زانوست که معمولا در اثر دویدن به وجود می آید، آسیب آرنج یا (tennis elbow) نیز نوعی صدمه دیدگی ناشی از فشار در ناحیه آرنج است که معمولا در تنیس بازان رخ میدهد.

اینگونه آسیبها و جراحات در میان ورزشکاران حرفه ای بسیار دیده میشوند و بیشتر تیمهای ورزشی کارکنانی با تخصص درمانی داشته و با انجمنهای پزشکی در تماسند.با اینحال، این نکته که در اکثر ورزشهای حرفه ای، سلامت دراز مدت ورزشکار برای پیروزیهای کوتاه مدت به خطر می افتد، همواره مورد بحث و جدل بوده است.

علایم آسیبهای ورزشی
آسیبهای ورزشی را میتوان به دوسته کلی ناگهانی و ناشی از ضربه و صدمات دراز مدت ناشی از استفاده مکرر از عضو تقسیم کرد. بیشترین درصد صدمات در ورزشهای برخوردی مانند فوتبال، راگبی، فوتبال استرالیایی و مانند آن از دسته آسیبهای ناگهانی هستند که از خراشها، کبودیها و کوفتگی عضلانی گرفته تا شکستگیها و صدمات ناحیه سر را دربر میگیرند.

کبودی یا خون مردگی در اثر آسیب دیدن مویرگهای سطحی ایجاد میشوند. کشیدگی و کوفتگی عضله نیز در اثر پارگیهای کوچک رشته های عضله و رگ به رگ شدن به معنای پارگی کوچک در رباط عضله است. واکنش بدن به این آسیبهای ورزشی در 5 روز اول بعد از واقعه یکسان است و در هردو آنها عضو ورم میکند.

تمام این آسیبهای ناگهانی به سلولهای سازنده بافتهای نرم صدمه میزند. سلولهای مرده و مجروح موادی شیمیایی ترشح میکنند که موجب ورم آن ناحیه میشود. مویرگها آسیب دیده پاره شده و در زیر پوست خونریزی میکنند. واکنش یک بدن نرمال به این شکل است که یک لخته کوچک خون برای متوقف نمودن خونریزی ایجاد میشود و این سلولهای مخصوص که فیبروبلاست (fibroblast)نام دارند، کار درمانی خود را با مشخص کردن محل کوفتگی آغاز میکنند.

به این ترتیب التهاب و ورم محل ضربه، اولین مرحله بهبودی است. بنابراین شدید بودن و طولانی شدن واکنش التهابی در مراحل اولیه، به این معناست که روند بهبودی بیشتر طول کشیده و بازگشت به فعالیت به تعویق خواهد افتاد. درمانهای موجود برای آسیبهای ورزشی به گونه ایست که این دوران را تا حد امکان کوتاه کند تا بهبودی کلی سریعتر آغاز شود.

التهاب با درد، ورم ناحیه آسیب دیده، داغ شدن محل، قرمزی و از بین رفتن قابلیتهای حرکتی همراه است.

درمانهای اولیه
تمام آسیبهای ورزشی باید تحت نظارت پزشک یا فیزیوتراپ حرفه ای مورد تشخیص و درمان قرار بگیرند. اما اصول کمکهای اولیه و کلیات درمان در بیشتر این موارد یکسان است.

• محافظت
ناحیه آسیب دیده باید از آسیب بیشتر محافظت شود. یک قالب پلاستیکی نگهدارنده برای آسیبهای ناحیه پا و قوزک آن بسیار مفید است. این وسیله مانند گچ گرفتن عضو، از حرکت و انتشار آسیب جلوگیری کرده اما به خاطر وزن سبک و اینکه میتواند توسط بیمار بیرون آورده و مجددا استفاده شود، بسیار عملی تر است. در موارد بسیار شدید، علاوه بر این قالب پلاستیکی، از عصا و چوب زیر بغل نیز استفاده میشود.

• استراحت
استراحت در زمان آسیب دیدگی بسیار اهمیت دارد. حتی راه رفتن با پای آسیب دیده به خصوص اگر دردناک باشد، میتواند جراحت را بیشتر کند. داروهای مسکن تنها با تجویز پزشک باید مصرف شود.

• یخ
استفاده از کیسه یخ میتواند در میان روشهای درمانی موجود باشد. کیسه یخ را باید هر دو ساعت یکبار به مدت 20 دقیقه بر روی محل آسیب دیده قرار داد. یخ هرگز نباید به طور مستقیم بر روی پوست قرار گیرد زیرا موجب یخ زدگی محل میشود. کیسه های یخ درد را تسکین داده و به گفته متخصصین موجب کاهش خونریزی در بافت آسیب دیده میشود.

• ماساژ و کمپرس
قوزک یا زانوی ورم کرده نشانه آسیبهای خاص ورزشی هستند. ورم ممکن است به دلیل خونریزی در مفصل یا التهاب آن باشد. اگر این ورم بیشتر شود میتواند ناحیه آسیب دیده را گسترش دهد که این موضوع موجب افزایش فراوان دوره درمان خواهد شد. کمپرس کردن این ناحیه در مراحل ابتدایی آسیب دیدگی به کاهش تورم کمک کرده و نتیجه خوبی به بار خواهد آورد. کمپرس قوزک و مچ پا با استفاده از قالبهای پلاستیکی دارای سلولهای هوای قابل تورم انجام میشود. محل متورم در قالب قرار گرفته و تورم این بالشتکهای ریز، محل متورم را ماساژ میدهند. تورم زانو با زانوبند مخصوص کمپرس انجام میشود. این درمانها همراه با کیسه یخ نتیجه بسیار مطلوبتری خواهند داشت.

• بالا بردن
اگر عضو آسیب دیده در هنگام استراحت بالا قرار نگیرد، ورم شدید و مکرر موجب طولانی شدن مدت درمان خواهد شد. این امر به خصوص در مورد آسیبهای زانو و قوزک پا صادق است. اگر پا در ارتفاع قرار نگیرد، جاذبه زمین موجب میشود کایعات میان بافتی در اطراف مچ و زانو جمع شوند. این حالت فشار در محل را به شدت بالا برده و موجب درد شدید میشود.

برای جلوگیری از درد مچ و قوزک و ورم بیش از حد، مچ باید در حالت دراز کشیده یا نشسته، بالار از حد کمر قرار گیرد. این اصول اولیه بسته به نوع آسیب، توسط درمانگر متخصصی که به کار درمان شخص پرداخته اجرا میشوند. این پزشک یا متخصص فیزیوتراپی دستوراتی برای اجرا در منزل نیز خواهد داد که جهت دراز کشیدن و حرکاتی که باید از آنها اجتناب شود، از آن جمله اند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه 12 مهر1386ساعت 2:15 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

خطر آسيب ديدگي در كمين همه ورزشكاران است 
       

آسيب ديدگي واژه آشنايي است كه تمامي ورزشكاران با آن روبرو مي‌باشند و اين خطر هميشه در كمين آنان است.
 

در هر ورزشي بايد انتظار بروز آسيب، جراحت و خطرات احتمالي ديگر را داشت و اين خطرات در ورزشهاي گروهي بيشتر است.

براساس ضوابط آماري هر رشته ورزشي كه در هر ‪ ۱۰۰۰‬ساعت بيش از پنج آسيب داشته باشد در دسته ورزشهاي پر خطر و يا بادرصد آسيب بالا به شمار مي‌رود.

 
در ميان رشته‌هاي ورزشي "راگبي " و "لاكروس" با ‪ ۳۰‬صدمه در هر ‪ ۱۰۰۰‬ساعت بالاترين خطر را دارند، و ورزشهايي مثل "بسكتبال" و"اسكواش "هم با آمار ‪۱۴‬ صدمه در ‪ ۱۰۰۰‬ساعت در زمره ورزشهاي پرخطرند.
 

نكته جالب اينكه‌رشته‌هاي به ظاهر كم خطر مانند "دو و ميداني" و"ايروبيك" هم با‪ ۱۱‬صدمه آنچنان از اين گروه دور نيستند، پس مي‌توان نتيجه گرفت كه در هيچ رشته ورزشي نمي‌توان از آسيب ديدگي فرار كرد و بايد مواظب بود.

 

دكتر" كتايون ربيعي" نايب رئيس هيات پزشكي ورزشي استان اصفهان " در گفت و وگو با خبرنگار ايرنا گفت : آسيبهاي ورزشي انواع مختلفي دارد، اما در اين ميان قسمتهايي از بدن بيش از ساير اعضاء در خطر صدمه ديدن است.

 
وي از ورم تاندون آشيل، ضربه مغزي، كشيدگي ماهيچه‌هاي ران، درد و ورم ساق پا، درد پايين كمر، كشيدگي عضلات وماهيچه‌ها،آسيبهاي آرنج در رشته‌هاي راكتي ،رگ به رگ شدن وپيچ خوردن مچ پا، آسيب ديدگي شانه و زانو به عنوان شايع‌ترين آسيبها در ميان ورزشكاران نام برد.
 

وي افزود:ورزشكاران بايد بدانند بهترين راه براي پيشگيري از بروز آسيب، گرم كردن صحيح بدن قبل و بعد از ورزش است و بايد نوع حركات و مدت آن زير نظر مربي باشد.

 
وي گفت :اكثر آسيب ديدگيهاي ورزشي به دليل گرم نكردن صحيح بدن و انجام حركات كششي به طريق نادرست قبل از ورزش است.

اين متخصص پزشكي ورزشي افزود: بالا بردن ناگهاني شدت حركات ورزشي هم مي‌تواند به ورزشكار صدمه بزند،از اين رو بهترين راه پيشگيري انجام حركات صحيح كششي قبل و پس از ورزش و افزايش آن به تناسب مهارتها و تجربه در آن ورزش است.
 


 
ربيعي درمان به موقع آسيب ديدگي ورزشكاران را بسيار حساس ومهم بيان كرد و گفت : اگر در زمان بروز آسيب پزشك و يا مربي و حتي خود ورزشكار بداند كه درمان اوليه چيست، ادامه درمان راحت تر و با عواقب كمتري خواهد بود.

 
وي ازيخ به عنوان نوعي مسكن در كاهش درد ياد كرد و گفت:با توجه به محل آسيب و نوع آن، بي‌حركتي، آتل بندي و ثابت كردن و استفاده از يخ براي كاهش تورم و كبودي محل درد مي‌توان استفاده كرد.

 
وي اظهار داشت :در بسياري از ورزشهااستفاده نادرست از وسايل و كفشهاي نامناسب مي‌تواند باعث بروز آسيب گردد كه در اين موارد بايد به ورزشكاران در ابتدا فعاليت تذكر داده شود.

ربيعي مراجعه به پزشكان متخصص آسيبهاي ورزشي ودرمان توسط آنهاو استراحت را بهترين و اصولي‌ترين راه درمان براي ورزشكاران ياد كرد.‬

برگرفته از سایت :

http://www.iransalamat.com/?file=art&operation=show&id=4130&subsectionId=329

+ نوشته شده در  شنبه 7 مهر1386ساعت 10:49 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

 

پیش زمینه
زانو بعد از مچ پا شایعترین محل صدمات ورزشی است.صدمات رباط صلیبی قدامی یکی ازعلل شایع زانودرد حاد و مزمن است.جراحات این رباط مهم
 زانو عمدتاً ناشی از کاهش ناگهانی سرعت در هنگام دویدن و صدمات ورزشی تماسی که جزء چرخشی روی زانو دارند می باشد. همچنین ورزشهای تماسی می توانند ثانویه به کشیده شدن زانو, اعمال نیروهایی از سمت خارج به داخل زانو و یا باز شدن بیش از اندازه زانو (Hyper extension ) سبب صدمه دیدگی رباط صلیبی قدامی ( ACL ) شوند.
صدمه دیدگی رباط ACL در سطح یکسانی از فعالیت در زنان بیشتر رخ می دهد و درصد قابل ملاحظه ای از صدمات زانو را تشکیل میدهد. حداقل 50% از افراد با آسیب ACL دچار آسیب همراه در منیسک زانو می شوند که منیسک خارجی مستعدتر به آسیب دیدگی است ( البته در آسیب دیدگی حاد ). در آسیب های مزمن رباط ACL معمولاً منیسک داخلی است که دچار آسیب همراه می شود. سالانه در آمریکا 95000 پارگی رباط ACL گزارش می شود.
رباط صلیبی قدامی زانو ( ACL ) برای پایداری مفصل زانو در هنگام دویدن, پرتاب پا و ... بسیار حیاتی است. زانویی با آسیب دیدگی رباط ACL بسیار برای صدمه دیدگی در منیسک و تغییرات تخریبی ( آرتروز ) مستعد است.

فرکانس
در آمریکا سالیانه 200000 آسیب مرتبط با ACL ایجاد می گردد که 95000 مورد آن پارگی رباط صلیبی قدامی است. همچنین سالیانه حدود 100000 بازسازی رباط توسط جراحی انجام می شود.
بروز آسیب به این رباط در ورزشهایی مثل فوتبال, بسکتبال و اسکی بیشتر است.
همچنین احتمال ایجاد این آسیب در زنان 7/9- 5/2 برابر مردان است ( در سطح یکسانی از فعالیت ) 

آناتومی کاربردی
رباط صلیبی قدامی در عقب به لبه خلفی داخلی کوندیل خارجی ران اتصال دارد سپس در داخل کپسول مفصل ران به سمت پائین, جلو و داخل رفته کمی پهن تر شده و به حفره ای در جلو و خارج  استخوان درشت نی اتصال می یابد. این رباط دو باند دارد. باند جلویی داخلی که در هنگام خم شدن زانو کشیده و در هنگام باز شدن زانو شل است و باند خلفی خارجی که در هنگام باز شدن زانو کشیده و در هنگام خم شدگی زانو شل است.
رباط ACL از شاخه خلفی عصب مربوط به درشت نی عصب می گیرد و سبب ایجاد حس عمقی در زانو می شود.

بیومکانیک ورزشی
***سایر عناوین:
*صدمات  ورزشی

*صدمات تنه و کمر در ورزش

*صدمات سروگردن در ورزش
*صدمات اندام فوقانی در ورزش
*صدمات اندام تحتانی در ورزش

*صدمات ورزشی زانو


 85% از مقاومت  در مقابل حرکت به جلوی استخوان درشت نی نسبت به استخوان ران را در محل مفصل زانو را ACL تامین می کند و سبب پایداری زانو در هنگام ایست ناگهانی می شود. حداکثر مقاومت ACL زمانی است که زانو در حالت کاملاً باز قرار دارد.
همچنین رباط صلیبی قدامی در محدود کردن میزان چرخش درشت نی هم نقش دارد و هنگامی که زانو کاملاً باز است در مقابل نیروهای وارد به زانو از داخل و خارج زانو را محافظت می کند و پایداری آنرا به کمک رباطهای جانبی زانو حفظ می کند.
هنگامی که ACL صدمه ببیند ترکیبی از حالت حرکت به جلوی درشت نی نسبت به ران و چرخش به خارج و داخل بیش از حد استخوان درشت نی رخ می دهد.
متوسط قدرت رباط صلیبی قدامی در برابر کشش حدود 2160 نیوتن می باشد که این مقدار بطور قابل ملاحظه ای کمتر از متوسط توان رباط صلیبی خلفی و تقریباً نصف رباط جانبی داخلی زانو است.

شرح حال
با یک شرح حال مناسب که تاکید آن بر مکانیسم آسیب و شناسایی آسیب های احتمالی قبلی است و معاینه مناسب می توان در اغلب موارد آسیب ACL را تشخیص داد.
 در ورزشهای غیر تماسی:
  - یک صدای تق همراه با آسیب ACL شنیده شده یا خیر. معمولاً این صدا هنگامی که فرد ناگهان تغییر مسیر داده یا ناگهان در هنگام دویدن ایستاده است و یا در هنگام افتادن روی پا بعد از پرش شنیده شده و بدنبال آن التهاب ایجاد شده است.
  - در خلال چند ساعت خون در مفصل تجمع پیدا کرده است.
  - فرد معمولاً نتوانسته است بخاطردرد و تورم یا ناپایداری زانو به فعالیت ادامه دهد.
 در ورزشهای تماسی و ضربات با انرژی بالا:
 - این صدمات رباط ACL معمولاً با آسیب دیدگی سایر رباطهای زانو یا منیسک ها همراهی دارد
 - اعمال یک نیروی شدید از سمت خارج به داخل به زانو می تواند منجر به یک سه گانه آسیب دیدگی شامل آسیب ACL, آسیب رباط جانبی داخلی زانو و آسیب تاخیری منیسک داخلی شود.

معاینه بالینی
 مشاهده دقیق زانو برای بررسی تجمع مایع یا تغییر شکل استخوانی ( شکستگی احتمالی ) طبق تحقیقات انجام شده  در آسیب استخوانی تجمع سریع مایع در مفصل 72% ارتباط با آسیب رباط صلیبی قدامی دارد.
 معاینه دامنه حرکات مفصل زانو بخصوص بازشدن کامل زانو که اگر نشود امکان آسیب همراه در منیسک را مطرح می کند.
 لمس ساختارهای استخوانی امکان دارد منجر به شناسایی شکستگی استخوان درشت نی شود.
 لمس خطوط مفصلی زانو برای ارزیابی آسیب احتمالی منیسک ها لازم است. همچنین باید رباطهای جانبی زانو معاینه شوند.
 انجام Lachman test بعد از رفع یا کاهش درد بیمار باید برای ارزیابی رباط ACL صورت گیرد به این صورت که فرد روی تخت خوابیده و زانو را در وضعیت خم شدگی 20 تا 30 درجه قرار می دهیم با دست چپ ران را می گیریم و با دست راست پشت قسمت فوقانی ساق را به جلو و طرف خود می کشیم. چنانچه در سمت آسیب دیده مقدار جابجا شده به جلو نسبت به سمت سالم در پای دیگر بیش از 3 میلی متر باشد غیر عادی است و نمایانگر آسیب است.
 انجام تست Ant.drawer test بخاطر اسپاسم عضلات پشت ران که تست را متاثر می کند کمتر قابل اعتماد است. برای انجام تست بیمار به پشت خوابیده و زانوها را در وضعیت خم شدگی 90 درجه قرار می دهد. معاینه گر جلوی وی نشسته و با دو دست پشت قسمت زیر زانو را می گیرد و ساق را به سمت خود می کشد و در آسیب رباط صلیبی قدامی استخوان درشت نی جلو می آید 

علل آسیب دیدگی رباط صلیبی قدامی
• ورزشهای پر خطر برای آسیب دیدگی ACL : ورزشهای فوتبال, اسکی, بسکتبال و بیسبال مسئول 78% از جراحات مرتبط با ورزش رباط صلیبی قدامی هستند.
• جنس : صدمات ورزشی زنان در زمینه پارگی رباط ACL بیشترمی باشند.
• کفش ورزشی : کفش های ورزشی که کناره های آنها سفتتر و محکمتر از وسط کف آنها می باشد بیشتر فرد را مستعد صدمه دیدگی ورزشی می کند.

بررسی تصویربرداری

رادیوگرافی:
• یافته های رادیوگرافیک اغلب منفی است.
• برای بررسی آسیب های همراه با پارگی ACL می توان از نماهای AP, Lateral و merchant و sunrise و Notch view استفاده نمود.
• نمای مایل برای بررسی صفحه استخوان تیبیا مفید است.
• امکان دارد در نمای AP شکستگی همراه با کندگی قسمت خارج کپسول ( Segond fracture ) دیده شود.
این شکستگی یک شاهد بر آسیب کپسول خارجی و یک مدرک غیر مستقیم بر آسیب رباط صلیبی قدامی است. و در قسمت خارجی صفحه تیبیا اتفاق می افتد درست در مجاورت خط مفصلی و در خلف توبرکل Gerdy 

آرتروگرام:
• این روش تقریباً با MRI جایگزین شده است.
• از این روش برای بررسی پارگی ACL استفاده می شود.

ام آر آی: 
• برای تشخیص آسیب های ACL حدود 95% حساسیت دارد. همچنین با آن می توان کوفتگی های استخوانی را که در 90% از موارد آسیب رباط صلیبی قدامی وجود دارند تشخیص داد.

درمان
فاز حاد:
چنانچه جراحی لازم باشد معمولاً آنرا 3 هفته به تاخیر می اندازند تا التهاب کاهش یافته و از عوارضی مثل خشکی مفصل بدنبال جراحی سریع جلوگیری شود. باید در این سه هفته عضلات جلو و عقب ران و دامنه حرکتی مفصل زانو تقویت و زیاد شود که این امر می تواند به کاهش تجمع مایع مفصلی و بدست آوردن سریع توان عضلانی بعد از عمل کمک کند. برای تصمیم به جراحی توجه به چند فاکتوترمیم رباط متقاطع قدامیر مهم است مثل سطح فعالیت ورزشی قبل از صدمه دیدگی , صدمات همراه , تمایل برای ادامه همان رشته ورزشی.و میزان شلی مفصل زانو.جراحی می تواند بصورت ترمیم داخل یا خارج مفصلی رباط صلیبی قدامی باشد, در روش داخل مفصلی توسط روش آرتروسکوپی رباط پاره شده را بصورت اولیه یا با استفاده از رباط زیر کشکک ترمیم می کنند. در روش خارج مفصلی هم با استفاده از بخشی از نوار فیبری خارج ران به نام ایلیو تیبیال تراکت زانو را در سمت خارجی در بیرون سطح مفصلی پایدار می کنند. انتخاب بین این دو روش بسته به نظر جراح دارد و امری تخصصی است. درمان غیر جراحی پارگی aclمعمولا برای افراد مسن و آنهایی که قصد پرداختن به ورزش های شدید و رقابتی را ندارند در نظر گرفته می شود.
فاز بهبودی: سه فاز دارد
• فاز اول : دو هفته اول بعد از جراحی را شامل می شود و هدف در آن رسیدن به بازشدگی کامل زانو  ( Full extension ) و حفظ قدرت عضلانی عضله چهارسر رانی و کاهش تورم و نیز توانایی خم کردن زانو در حد نود درجه است.
• فاز دوم : هفته سوم تا پنجم بعد از عمل را شامل می شود و هدف در آن حفظ توانایی باز کردن کامل زانو و افزایش میزان خم شدن زانو به بیش از 90 درجه تا رسیدن به خم شدگی کامل زانو است.
• فاز سوم : هفته ششم را شامل می گردد و هدف در آن افزایش قدرت و سفتی عضلانی است و بدنبال این مرحله به آرامی به ورزش باز می گردیم.
بدون انجام تمرینات کافی در دوره بعد از جراحی بازگشت به ورزش  به زمانی معادل ۹-۶ ماه زمان نیاز دارد.

عوارض
• خشکی مفصلی
• ناپایداری مفصل زانو
• دردو محدودیت حرکات مفصل زانو

پیش آگهی
• میزان موفقیت جراحی رباط ACL 95-82% است.

 

این مطالب از این سایت گرفته شده است

http://www.prin.ir/ShowSectionalAnatomy.asp?ID=454

+ نوشته شده در  دوشنبه 12 شهریور1386ساعت 10:49 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

  
پیش زمینه
عضله چهارسررانی از 4 عضله مجزا شکل می گیرد که اشاره خواهد شد یکی از این عضلات عضله مستقیم رانی ( رکتوس فموریس ) می باشد. شایعترین آسیب عضله چهارسر له شدگی و کوفتگی است که عمدتاً در عضله رکتوس فموریس ایجاد میشود که در جلوی ران قرار داد. سایر آسیب های این عضله عبارتند از : کشیدگی تاندون و یا جداشدگی و پارگی تاندون، پارگی جزئی یا کامل عضله در اثر کشش،‌ پارگی غلاف عضلانی ( فاسیا ) هم نوع دیگری از آسیب این عضله می باشد که در آن بخشی از عضله بصورت توده ای نرم در زیر پوست برجسته خواهد شد.
فرکانس
• میزان بروز له شدگی این عضله در ورزشهای روبرو به این گونه است: کاراته 3/2% جودو 4/2% و فوتبال 6/1% و سایر ورزش ها کمتر از 1% در سال
• پارگی تاندون چه در افراد سالمند و چه در جوانها شایع است. در اجتماع میانگین سنی پارگی تاندون عضله چهارسر رانی 65 سال است. اما در ورزشکاران میانگین سنی این آسیب 30-15 سالگی است. پارگی تاندون عمدتاً در ورزشهای پرش ( پرش از مانع ) و وزنه برداری رخ می دهد.
آناتومی کاربردی
عضله چهارسر رانی بعنوان باز کننده مفصل زانو و خم کننده به جلوی مفصل ران عمل می کنند. این عضله خود متشکل از 4 عضله کوچکتر است که در مجموع چهارسررانی خوانده می شوند و عبارتند از : واستوس لاترایس (vastus lateralis ) و استوس مدیالیس ( vastus medialis ) و واستوس اینترمدیال و عضله رکتوس فموریس
( مستقیم رانی )
عضلات واستوس دربالا به استخوان ران اتصال دارند و در پائین به برجستگی استخوان درشت نی. عضله رکتوس فموریس در بالا به استخوان لگن اتصال دارند و در پائین به برجستگی استخوان درشت نی.
لذا عمل خم کننده به جلوی مفصل ران ناشی از عمل عضله مستقیم رانی است. در اطراف استخوان ران سه ناحیه عضلانی داریم: در جلو چهارسر رانی در داخل عضلات جمع کننده به داخل ( ادوکتورها ) و در عقب عضلات هامسترینگ.

بیومکانیک ورزش
در مطالعات دیده شده که حداکثر فعالیت عضله چهار سر در هنگام شروع باز شدن زانو در حرکاتی مثل ضربه زدن به توپ یا پرتاب پا در ورزشهای رزمی است.
قدرتی که عضله چهارسر می تواند اعمال کند می تواند تا 7 برابر وزن بدن باشد. کشیدگی و پارگی عضله عمدتاً در ورزشکارانی رخ می دهد که با شدت در وضعیتی که زانو باز می شود به جسم یا فردی ضربه می زنند مثلاً‌ در هنگام ضربه با پا به کیسه بوکس.
پارگی می تواند جزئی یا کامل باشد،‌ یک ضربه ناگهانی قوی می تواند سبب از هم گسیختگی کامل رباط عضله از محل اتصالش شود.
شرح حال آسیب دیدگی
در له شدگی ها

• شرح ضربه مستقیم به جلوی ران یا خوردن یا جلوی ران به شی وجود دارد.
• درد جلوی ران _ بلند شدن از زمین همراه با درد جلوی ران است.
• عدم توانایی در باز کردن و جلو آوردن ران.
در کشیدگی تاندونی
• معمولا در پرنده ها ( پرش با نیزه یا پرش با مانع ) دیده می شود.
• درد و اختلال عملکرد به صورت ناگهانی بعد از تمرین یا 3-1 روز بعد.
در کشیدگی عضله
• معمولاً در دونده های دو سرعت ( استارت زدن )
• معمولاً درد در انتهای تحتانی ران و کمی بالاتر از کشکک شدیدتر است.

معاینه
در له شدگی
• قسمت داخل و پشت ران درد ندارد و درد در جلوی ران با لمس داریم.
• جلوی ران متورم و حساس است.
• خم شدن ران محدود است: علائم :ملایم: ˚90 – متوسط :بین ˚ 90 تا ˚ 45 و شدید: کمتر از ˚ 45 .
• افزایش محیط دور ران ( بخاطر تورم )
• فرد می تواند پایی را که در زانو صاف است جلو بیاورد ( رژه نظامی )
در کشیدگی عضلانی
• فرد در برابر مقاومت دست مادر حالیکه زانو را باز می کند در انتهای تحتانی ران درد دارد.
• در لمس قسمت تحتانی ران درد دارد.
در پارگی تاندون 
• عدم توانایی در جلو آوردن پا ( عدم توانایی رژه نظامی رفتن )
• عدم وجود عضله در قسمت تحتانی ران و یک توده بر جسته زیر پوستی در قسمت فوقانی ران ( عضله جمع شده )
در پارگی غلاف عضله ( فاسیا )
• یک توده متحرک و نرم زیر پوست
• امکان دارد در لمس حساس باشد.
• در هنگام انقباض عضله برجسته تر میشود.

تصویربرداری
• در بیماران با پارگی خفیف ( علائم آنرا دارند ) یا له شدگی های خفیف لزومی ندارد.
• در بیمارانی که تشخیص قطعی نداریم یا درد شدید دارند یا افراد مظنون به پارگی کامل عضله و نیز آنها که له شدگی شدید دارند نیاز به رادیوگرافی وجود دارد.
• در افراد با له شدگی رادیوگرافی شواهدی از کلسیفیکاسیون محل چند هفته بعد نشان می دهد.
• احتمال شکستگی کشکک همراه با پارگی تاندون وجود دارد. عکس رادیوگرافی در این موارد سایه تاندون جدا شده ، قطعات کشکک و تجمع مایع در زانو را نشان می دهد.
• در مواردی که پارگی تاندون را با معاینه تشخیص داده ایم عکس AP و lateral از زانو لازم است.
• سونوگرافی در موارد پارگی های شدید به اندازه MRI مفید است و ارزانتر نیز میباشد.
• MRI حساسترین روش برای بررسی ضایعات چهارسر رانی می باشد. به کمک MRI می توان پارگی های کامل و جزئی ، خونریزی های بافت نرم ، آسیبهای تاندونها، تومورهای عضلانی و آسیبهای غلاف عضلانی را بخوبی شناسایی نمود.

درمان
فاز حاد:
شامل استراحت ،‌ عدم تحرک و فشار موضعی محل با بانداژ است. در موارد پارگی تاندون، جداشدگی تاندون از استخوان،‌ پارگی عضله و خونریزی داخل عضله نیاز به جراحی وجود دارد.
در مورد له شدگی ها زانو را در زاویه ˚120 غیر متحرک و با بانداژ محکم می بندیم. و تا 24 ساعت هر 3-2 ساعت برای 20 دقیقه یخ درمانی می کنیم. بعد از 24 ساعت پا را از وضعیت ˚120 خارج کرده و تحریک الکتریکی و ماساژ غیر فعال می دهیم. درد چند روزی طول می کشد به آرامی به وضعیت تحمل وزن در می آئیم. و از تکرار رفتارهای قبلی منجر به آسیب پرهیز می کنیم.

این مطالب برگرفته از این سایت می باشد :

http://www.prin.ir/ShowSectionalAnatomy.asp?ID=33

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 مرداد1386ساعت 12:30 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 




پیش زمینه
شایع ترین علت درد قسمت تحتانی کمر  در ورزشکاران کشیدگی و اسپاسم عضلانی و یا پارگی رباطها عمدتاً در ناحیه لومبوساکرال می باشد . 13-7% از کل آسیبهای ورزشی را جراحات ناحیه تحتانی پشت تشکیل می دهند . که شایعترین جراحت پشت کشیدگی عضلانی (60% ) و بعد از آن آسیب های دیسک کمر می باشد  ( 7% ) .
آناتومی کاربردی
Sprain یا کشیدگی و پارگی تاندونها عمدتاً از انقباض ناگهانی شدید و یا چرخش ناگهانی و یا مقاومت شدید در برابر یک نیروی جلوکشنده ایجاد می شود. همه رباطها و لیگامانهای اصلی ستون مهره مثل رباط طولی قدامی, رباط طولی خلفی ، رباط زرد ، رباط بین زوائد خاری و رباط فوق خاری می توانند دچار پارگی جزئی یا کامل شوند . اما به هر حال رباط طولی خلفی بیش از بقیه مستعد به sprain می باشد . این رباط بزرگترین و بلندترین رباط این ناحیه بوده و نسبت به نوع قدامی کمتر تکامل یافته است .
Strain به کشیدگی و پارگی کامل یا ناکامل واحد عضله _ تاندون می گویند و عمدتاً ناشی از یک مقاومت شدید و یک انقباض شدید عضلانی می باشد . این امر می تواند در عضلات خلفی ستون مهره در هر جایی و از جمله در کمر اتفاق بیفتد. عضلاتی که چند مفصل را می پوشانند بیشتر در معرض این آسیب قرار دارند .
بیومکانیک ورزش
مهره های کمر تمام وزن نیمه فوقانی بدن را تحمل نموده بعلاوه سایر نیروها مثلا در برداشتن اشیاء و ... نیز به آنها وارد می گردد . مهره های کمر و مفصل ران مسئول حرکات تنه می باشند . مهره های تحتانی کمر بیشترین وزن را متحمل و مسئول بیشترین حرکات نیز هستند لذا این ناحیه بیشترین آسیبها از نظر کشیدگی عضلانی یا پارگی رباط را متحمل می شود .
بیشترین آسیبها در هنگام انجام حرکات ترکیبی حادث می شود مثل خم شدن به طرفین و نیز خم شدن همزمان به جلو یا عقب . و یا چرخش به یک سمت  همراه با خم شدن به طرفین .
استخوانهای ستون مهره و رباطهای آن جزء ساختاری ستون مهره و عضلات و تاندونها جزء دینامیک ستون مهره را شکل می دهند . لذا استخوانها و رباطها عامل حفظ ستون مهره و پایداری آن عمدتاً در زمان استراحت بوده و عضلات در زمان انجام حرکات  نقش مهم در پایداری ستون مهره را بازی می کند . چنانچه یک عضله آسیب ببیند اگر سایر عضلات کار آن را جبران نکنند ناپایداری ستون مهره را خواهیم داشت . در مورد رباطها ، رباطهایی که نزدیک به مفاصل مورد حرکت قرار دارند بیشترین اثر را در پایداری مفصل و در کل ستون مهره خواهند داشت تا آنهایی که بزرگترند و چند مفصل را می پوشانند . وقتی عضلات و رباطها آسیب می بینند حس عمقی که در تاندون عضلات رفلکس نخاعی وجود دارد آسیب دیده و کنترل وضعیت و تعادل دچار اختلال میشود . همین اختلال می تواند ستون مهره را به صدمات بعدی مستعد کند و یک سیکل معیوب ایجاد کند .
آسیب عضلات و تاندون ها عمدتاً در هنگام حرکات ترکیبی غیر معمول ورزشی و یا در هنگام تمرین و بلندکردن اشیاء ورزشی روی می دهد . یک سری عوامل شانس ایجاد آسیب را افزایش می دهند که از همه مهمتر اختلالات بدشکلی های ستون مهره قبلی است و دیگر عدم تعادل توده عضلانی و یا ضعف عضلات شکمی و یا عضلات خلفی ستون مهره می باشد .

شرح حال
• مکانیسم دقیق آسیب دیدگی که چگونه و طی انجام چه حرکتی و در چه وضعیتی از بدن رخ داده است.
• پرسیدن محل دقیق درد و مدت آن.
• آیا درد به جایی هم تیر می کشد یا خیر.
• چه حرکاتی درد را تشدید و چه حرکاتی آن را تسکین می دهند.
• درد حاصل از کشیدگی های تاندونی _ رباطی عمدتاً دردی همراه با اسپاسم عضلات ستون مهره ای است و در امتداد ستون مهره حس می شود.
• حرکات ستون مهره به خصوص در خم شدن به جلو دردناک و کاهش یافته است.
• هیچ گونه علائمی دال بر آسیب عصبی همراه ( مثل درد تیر کشنده به پا ) یا آسیب های ساختمانی ستون مهره ( مثل قوز پشت ) نباید وجود داشته باشد .
معاینه
• فرد را در وضعیت ایستاده قرار داده باید امتداد مهره های کمر ، حساسیت عضلات در لمس و اختلالات احتمالی ساختار ستون مهره بررسی شود.
• باید میزان حرکات ستون مهره به طرفین و جلو و عقب بررسی شود ( با این معاینه می تواند به وجود اسپاسم عضلانی و در نتیجه کاهش حرکات پی برد )
• باید لمس عضلات ناحیه ای که درد می کند را در وضعیت خوابیده به شکم انجام داد و محدوده آسیب ( که اسپاسم دارد ) و محل دقیق آن مشخص گردد.
• یک معاینه عصبی کامل در اندام تحتانی از نظر معاینه حرکتی، حسی و بررسی رفلکس های زانو و مچ پا لازم است صورت گیرد. همچنین باید سلامت دیسک های کمر را با انجام تستهای اختصاصی بررسی نمود.
تشخیصی های افتراقی
آسیب دیسک
رادیکولوپانی های کمری خاجی
آسیب استخوانی به ستون مهره ( شکستگی _ اسپوندیلوز )
آسیب مفصل ساکروایلیاک
تصویربرداری
رادیوگرافی : اگر چه sprain و strain بافت نرم را درگیر می کند ولی جهت رد سایر علل باید یک عکس رادیوگرافی AP و lateral از بیمار گرفته شود .
MRI یا CT : چنانچه بیمار به درمان حمایتی پاسخ ندهد یا علائم نورولوژیک در وی ایجاد گردد بر حسب تشخیص احتمالی ضرورت دارند .
برخورد با آسیب
فاز حاد:

سرما درمانی ( تا 48 ساعت اول ) : التهاب موضعی را کاهش می دهد .
در صورت لزوم تحریک الکتریکی همراه با یخ درمانی .
حفظ پوسچر(حالت) طبیعی ناحیه آسیب دیده با فعالیت خفیف روی آن ناحیه .

درمان پزشکی: استراحت در بستر ( 48 ساعت اول )
حفظ مقدار کمی تحرک مثل بلند شدن از تخت و دوباره خوابیدن.
NSAID یا داروهای شل کننده عضلانی برای کاهش درد و التهاب مفیدند .
می توان از  طبی طی این فاز برای کاهش اسپاسم استفاده نمود که بلافاصله بعد از رفع اسپاسم باید برداشته شود .
نباید در این فاز ماساژ درمانی انجام گیرد .
فاز بهبودی:
درمان فیزیکال : هدف رسیدن به بهبودی با یک برنامه سبک کششی _ قدرتی است که باید روی عضلات شکمی و ستون مهره صورت گیرد .
می توان درمانهای رایج فیزیوتراپی مثل ماساژ _ تحریک الکتریکی را نیز بکار برد.

بازگشت به رقابت
علائم معمولاً بعد از سه روز کاهش می یابد و طی یک الی شش هفته بهبود می یابند. زمان بازگشت وقتی است که فرد احساس درد یا ناراحتی نداشته باشد. باید از رفتارهای منجر به آسیب قبلی پرهیز کند و هرگز زمانی که هنوز درد دارد شروع به ورزش نکند.
پیش آگهی
نود درصد این آسیب ها طی شش هفته بهبود می یابند ولی 10% دچار درد مزمن کمر خواهند شد .

این مطالب برگرفته از این سایت می باشد :

http://www.prin.ir/ShowSectionalAnatomy.asp?ID=33

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 مرداد1386ساعت 12:29 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 



پیش زمینه 
ضربه مغزی عمدتاً ناشی از ضربات و تروما به سر بوده و سبب تغییر در وضعیت ذهنی و روانی با یا بدون تغییر در سطح هوشیاری می شوند. تغییر در وضعیت ذهنی به دنبال ضربه وارده به سر می تواند سبب تغییر شخصیت، حافظه (از بین رفتن حافظه)، نقایص عصبی یا فقدان هوشیاری گردد.
آسیب
های مغزی ملایم ناشی از ضربه امری شایع در ورزشهای تماسی و بدنبال برخوردهای ورزشی است.
فرکانس
میزان بروز صدمات مغزی بر حسب نوع ورزش و سن ورزشکار متفاوت است. بسیاری از صدمات سر گزارش نمی شوند چرا که اساساً صدمات خفیفی هستند و این صدمات خفیف مورد توجه مربی یا حتی ورزشکار قرار نمی گیرد. یک مطالعه در آمریکا در مقطع دبیرستان نشان داد که میزان بروزآسیبهای مغزی در 1000 برخورد در فوتبال حدود 6/0 درصد و در بسکتبال برای پسران 11/0 درصد و در دختران 16/0 درصد و میزان آسیب ها در کشتی 25% درصد برای پسران است.
در ورزش بوکس میزان بروز ضربه مغزی و صدمات به سر از هر ورزش دیگری بیشتر است.ورزشهای پرخطر برای ضربه به سر و آسیب های مغزی ورزشی عبارتند از : بوکس، فوتبال، هاکی روی یخ و کشتی.
بیومکانیک ورزشی
مکانیسم آسیب سر در ورزشهای مختلف متفاوت است. مکانیسم های احتمالی آسیب دیدگی شامل نیروهای فشارنده ( اصابت ضربه به سر یا شکستگی صورت سبب آسیب مغز در محل مورد اصابت ناشی از فشرده شدن مغز در آن ناحیه ) یا نیروهای کششی وارده به سر ( سبب آسیب مغز در سمت مقابل جهت کشیده شدن سر ) یا اعمال نیروهای چرخشی روی سر(مثل پرتاب شدن از روی موتور و غلت زدن ).
تمام مکانیسم های ذکر شده سبب تغییر در خونرسانی، کارکرد و نیاز به انرژی مناطق خاصی از مغز شده و سبب اختلال عملکرد آن بخش صدمه دیده می شوند.
شرح حال
• معمولاً بدنبال ضربه به سر و آسیب مغزی حالت بهت زدگی و گیجی در فاز حاد وجود داشته است.
• امکان دارد فرد نتواند به سوالات ساده پاسخ بدهد یا با تاخیر جواب دهد و حالت هیجانی متغیری را تجربه کند.
• بسیاری از ورزشکاران بدنبال ضربه دچار سر درد می شوند.
• امکان دارد علائم بینایی مثل تاری دید، دوبینی یا جرقه های بینایی وجود داشته باشد.
• امکان دارد فراموشی زمان قبل از ضربه یا بعد از آن وجود داشته باشد و فرد مکانیسم صدمه به سر را به خاطر نیاورد که البته این فراموشی فقط زمان اندکی قبل از صدمه و زمان متغیری بعد از صدمه را شامل می شود.
• شرح حالی از استفراغ مداوم می تواند مطرح کننده آسیب مهم مغزی و افزایش احتمالی فشار داخل جمجمه باشد.
• همچنین سر درد تشدید شونده، عدم آگاهی پیشرونده نسبت به زمان و مکان و تغییر سطح هوشیاری هم می توانند نشان دهنده افزایش فشار مغزی باشند و باید بسرعت بررسی و درمان شوند. معمولاً علت افزایش فشار مغزی خونریزی های مغزی اند.
• باید سابقه صدمات قبلی به ناحیه سر حتماً پرسیده شود.
معاینه
• در بیمار غیر هوشیار باید فوراً راه هوایی، تنفس و جریان خون ( تنفس و قلب) بررسی گردد.
• در بیمار هوشیار در یک محل آرام دور از هم تیمی ها و مربی باید وضعیت روانی و شناختی بررسی گردد.
• اولین امر در معاینه بالینی بیمار مشاهده دقیق ظاهر وی است.
• باید برای بررسی آسیب گردن و جمجمه سر و گردن لمس شوند.
• باید استخوانهای صورت مثل فک فوقانی، فک تحتانی و کاسه چشمی لمس و از نظر شکستگی همراه احتمالی بررسی شوند.
• باز و بسته گردن دهان برای ارزیابی آسیب احتمالی در مفصل بین فک تحتانی و استخوان گیجگاهی و یا شکستگی های فک تحتانی لازم است.
• مشاهده در لمس بینی از نظر تغییر شکل و حساسیت در  لمس برای بررسی شکستگی احتمالی آن.
• وجود ترشحات شکاف و آبکی پایدار از گوش یا بینی احتمال شکستگی کف جمجمه را مطرح می کند.
• بررسی حرکات چشم به اطراف، رفلکس مردمک و سطح چشم.
• ارزیابی قدرت و حس در اندام فوقانی و تحتانی
• ارزیابی تعادل و هماهنگی عضلات.
• تکرار معاینات هر 15 دقیقه ( در کنار زمین ) تا رفع کامل علائم و بعد می توان اجازه برگشت به رقابت را داد.
• اگر طی 15 دقیقه علائم برطرف نشود نباید به ورزشکار اجازه بازگشت به رقابت داده شود و باید به اورژانس ارجاع گردد.

علل آسیب های مغزی در ورزشکاران
• سابقه آسیب قبلی به سر یک فاکتور مهم برای ابتلا به یک صدمه مغزی پایدار محسوب می گردد.
• ریسک ابتلا به یک آسیب و اختلال پایدار مغزی در کسی که دچار آسیب جدید شده و قبلاً یکبار دیگر هم سابقه آسیب به سر را داشته است حدود 5-4 برابر است.
• عدم استفاده از محافظهای دهانی.
• کلاه محافظ نامناسب.
• استعداد ژنتیکی که سبب می گردد در دو فرد با صدمه یکسان یکی دچار اختلال پایدار شود و دیگری نشود.
بررسی های تصویری
سی تی اسکن:
• سی تی اسکن می رود تا به روش ارجح در بررسی صدمات حاد وارده به سر درآید.
• برتری های سی تی اسکن بر ام آر آی در 3 مورد است : اول اینکه خونریزی حاد را بهتر نشان می دهد، دوم اینکه سریعتر انجام می گیرد و سوم اینکه در پایش بیمار کاربردی تر از ام آر آی می باشد.
• اندیکاسیون ها برای درخواست سی تی اسکن عبارتند از : علائم فوکال عصبی، GCS کمتر از 15، علائم افزایش فشار مغزی و تشنج بدنبال ضربه به سر.
ام آر آی :
• ام آر آی روش ارجح در بیمارانی است که علائم پایدار دارند ( بیش از 7 روز ) یا دچار تغییرات عصبی دیورس می شوند می باشند.
• خونریزی مغزی تاخیری یا آهسته گسترش یابنده را ام آر آی بهتر نشان می دهد.
تستهای عصبی – روانی :
• انجام تست های عصبی – روانی توسط متخصص در اغلب موارد در مورد ورزشکارانی که دچار ضربه به سر و علائم عصبی بدنبال آن شده اند لازم است.

درمان
• در موارد خونریزی های زیر تخت شانه ای بدنبال ضربه به سر فرد دچار کاهش و فقدان هوشیاری پایداری می گردد و باید بسرعت جراحی شود.
• خونریزی زیر عنکبوتیه خود را با سر درد شدید بدتر شونده و علائم افزایش فشار داخل جعبه ای نشان می دهد و نیاز به جراحی اورژانس دارد.
• در افرادی که بدنبال آسیب و صدمه ناشی از ضربه به سر هنوز علائم دارند اصابت ضربه مجدد می تواند به تورم شدید و کشنده بافت مغز منجر گردد.
• سندرم ناشی از ضربه سر (post concussion syndrome) خود را بصورت بروز علائم طولانی مدت بدنبال ضربه سر نشان می دهد این علائم که امکان دارد مدتها بعد از ضربه به سر ادامه پیدا کند عبارتند از : سر درد، گیجی، اختلال حافظه، فقدان میل جنسی، اختلال تعادل و حساسیت به نور و صدا و تمرکز مختل شده و گاهی افسردگی و اضطراب.
• اغلب ورزشکارانی که دچار ضربه به سر می شوند طی 48-24 ساعت علائمشان بهبود می یابد و معمولاً درصورت دچار شدن به سردرد، سردردشان طی 4-2 هفته بهبود می یابد . باید در افرادی که علائمشان بیش از یک هفته طول کشیده یک شرح حال کامل از نظر قدرت تمرکز، هیجانات و علائم همراه گرفته شود.

بازگشت به تمرین
ملاک های اصلی برای بازگشت به رقابت و تمرینات ورزشی متعدد و متفاوتند ولی بطور کلی می توان به موارد زیر اشاره نمود : زمانیکه تمامی علائم آسیب رفع شوند، بازگشت کامل حافظه و تمرکز مناسب، و عدم وجود علائم در تستهای تحریکی ( یک سری تستهای ورزشی که سبب افزایش فشار خون و ضربان قلب می شوند و فرد نباید در حین انجام این تستها دچار علائم شود ).
منظور از رفع کامل علائم هم بهبود هرگونه ناپایداری هیجانی ( خنده ناگهانی یا ناراحتی ناگهانی )، بهبود اختلالات خلقی بدنبال ضربه ( افسردگی) و بهبود توجه و تمرکز می باشد.
پیش آگهی
اغلب ورزشکارانی که دچار ضربه سر و علائم مغزی بدنبال آن می شوند قادر خواهند بود بدون هر گونه عارضه ای به میادین رقابت و مسابقه بازگردند. از آنجا که بسیاری از صدمات خفیف وارد به سر توسط ورزشکار به مربی یا پزشک گزارش نمی شود پیش آگهی کلی صدمات وارده به سر مشخص نیست.
شرایطی شبیه به آلزایمر در 15% از افرادی که حرفه ای به بوکس می پردازند دیده شده است. خوشبختانه این امر در سایر ورزشها نادر است. 

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 مرداد1386ساعت 12:26 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 


پیش زمینه

پارگی تاندون آشیل بطور معمول در افراد جوان و فعال و سالم 30 الی 50 ساله که هیچ سابقه ای از درد مچ یا پا نداشته اند رخ می دهد. اغلب پارگی های تاندون آشیل 2-1 اینچ بالاتر از محل اتصال آن به استخوان پاشنه پا ایجاد می شود و فقط در تنیسورها است که امکان پارگی زرد پی آشیل در محل اتصال آن به عضله پشت ساق زیاد است.
عدم آمادگی کامل بدنی, سن بالا و کشش بیش از حد اعمال کردن بر روی عضله پشت ساق از علل مهم خطر برای ایجاد پارگی تاندون آشیل می باشند اما شایعترین رخدادی که سبب پارگی آشیل می گردد اعمال نیروی کششی بر روی پایی است که در محل مچ به سمت عقب خم شده است. مثل شروع استارت دو های سرعت 100 متر. البته پارگی و آسیب زردپی آشیل می تواند در اثر اعمال ضربه مستقیم به آن نیز رخ دهد.

فرکانس
میزان شیوع پارگی تاندون آشیل مشخص نیست اگر چه در مردان شایعتر از زنان است و در دهه های 3 تا 5 زندگی هم شیوع بیشتری دارد.

آناتومی کاربردی
زردپی آشیل بزرگترین و قوی ترین تاندون بدن انسان است. طول این تاندون در حدود 15 سانتی متر است و ادامه تاندونی عضله سه سر پشت ساق محسوب می گردد. تاندون آشیل باید زاویه حدود 30 درجه به استخوان پاشنه پا اتصال می یابد. خونرسانی آن از انتهای عضلانی آن و نیز از عروقی که از استخوان پاشنه به آن وارد می شوند تامین می گردد. 6-2 سانتی متری انتهای تحتانی آن عروق خونی ندارد و از قسمت محیطی و به طریقه انتشار تغذیه می شود و همین بخش بدون عروق است که در تمرینهای مداوم و  فشارهای مختلف به سبب کمبود خونرسانی می تواند دچار آسیب دیدگی و پارگی شود.

بیومکانیک ویژه ورزش 
 عمل عضله سه سر پشت ساق که تاندون آشیل آنرا به استخوان پاشنه پا اتصال می دهد خم کردن زانو و خم کردن به عقب مچ پا ( پلانتار فلکسیون ) است. خم شدن به عقب مچ پا در حرکات ورزشی اهمیت زیادی دارد مثل دویدن, پریدن و ایستادن و بالا رفتن از جایی مثل کوهنوردی . در خلال دویدن فشارهای معادل 10 برابر وزن بدن بر روی تاندون آشیل وارد می آید که اگر آسیب قبلی در آن وجود داشته باشد مستعد آسیب مجدد خواهد بود.

شرح حال
• فرد آسیب دیده معمولاً بیان می کند که احساس پاره شدن چیزی در پشت پا داشته و بدنبال آن دچار درد شدیدی شده است.
• شاید بیان کند که در اثر اصابت ضربه و یا بازشدن ناگهانی پا در وضعیتی که مچ پا به عقب خم بوده این درد ایجاد شده است.
• امکان دارد که قبل از این درد شدید قبلاً‌ در هنگام ورزش دچار درد خفیف پشت مچ پا می شده که اگر این امر را بیان کند نشانه آسیب قبلی یا زمینه ای تاندون آشیل مثل التهاب آن وجود دارد. که در زمینه این آسیب قبلی حال دچار پارگی تاندون شده است.
• سابقه ای از تزریق داخل تاندونی استروئیدها که می تواند سبب ضعف تاندون شود هم باید پرسیده شود.
• فرد بیان می کند که نمی تواند روی انگشتان پا بایستد یا از روی زمین بلند شود یا اینکه بدود.
• باید پرسیده شود که آیا قبلاً‌ هم در همین پا دچار پارگی شده است یا خیر.

معاینه
• باید تمام طول عضله سه سر پشت ساق و تاندون آشیل معاینه و لمس شود و به هر گونه تورم حساسیت در لمس و نقص و فقدان تاندونی توجه گردد.
• فرد در خم کردن مچ پا به عقب در برابر مقاومت دست ما ناتوان است.
• انجام تستهای تخصصی مثل : Hyper dorsiflexion و Thompson test و O’Brien needle test .
علل پارگی تاندون آشیل
ریسک فاکتورهای پارگی تاندون آشیل عبارتند از :
1- ورزش کردن ناپیوسته و گاهگاهی
2- سن بین 50-30 سال
3- پارگی یا آسیب قبلی تاندون آشیل
4- تزریق قبلی استروئید داخل تاندون
5- تغییر شدید در میزان تمرین یا شدت تمرین.
6- شرکت در فعالیتهای جدید که در آنها مهارت کافی نداریم.

بررسی های تصویری
• رادیوگرافی مچ پا می تواند تورم بافت نرم , کلسیفیکاسیون و کندگی همزمان بخشی از استخوان پاشنه پا را نشان دهد. رادیوگرافی برای رد کردن اختلالات استخوانی و شکستگی های همراه بسیار مفید است.
• MRI و سونوگرافی برای تایید تشخیص کمک می کنند اما اهمیت این  روش در پارگی های جزئی تاندون آشیل است که در رادیوگرافی دیده نمی شود.
• سونوگرافی ساده, سریع, ارزان و قابل تکرار است و با معاینه دینامیک می توان ضخامت تاندون و میزان فاصله خالی در اثر پاره شدن را تشخیص داد. اما بشدت وابسته به شخصی است که آنرا انجام می دهید.
• MRI برای تشخیص پارگی های جزئی تاندون بسیار حساس است. همچنین برای تغییرات تخریبی مزمن تاندون, التهاب غلاف تاندونی, پارگی کامل آشیل و ضخیم شدگی تاندون تشخیصی است. اما بررسی دینامیک با آن امکانپذیر نبوده و نیز گران است.

درمان

در صورت پارگی کامل نیاز به انجام جراحی وجود دارد. پس از بهبودی کافی تاندون با تشخیص پزشک فیزیوتراپی باید صورت گیرد تا قدرت عضلانی و استحکام تاندونی و حس عمقی مناسب از مفصل شکل گیرد.

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 مرداد1386ساعت 12:24 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  | 

 

شايعترين آسيبهاي ورزشي در رشته فوتبال كدامند؟

هر رشته ورزشي نماي ويژه اي از آسيبها را نشان مي دهد . اكثريت آسيبهاي فوتباليستها شامل آسيبهاي نسج نرم ( تاندون و عضله ) و مفصلي هستند. كوفتگيها، پيچ خوردگيها( بويژه درمچ پا) و كشيدگي هاي عضلاني 75% كل آسيبها را شامل مي شوند . اين آسيبها غالبا در اندام تحتاني رخ مي دهند، كه تقريبا 60% يا بيشتر از كل آسيبهاي فوتبال را شامل ميشوند . مفاصلي كه اغلب اوقات درگير مي شوند زانو و مچ پا هستند . البته ورزش فوتبال مصون از آسيبهاي تنه سر و اندام فوقاني نيست. آسيب كمر ممكن است در مقايسه با آسيب عضلاني اندام تحتاني بيشتر به دور ماندن ورزشكار از صحنه رقابتها منتهي شود آسيب صورت مي تواند در اثر برخورد آرنج يا سر بازيكن حريف در نبردهاي هوايي عارض شود. ضربه مغزي در مورد آخر يك خطر محسوب مي شود. برخي آسيبها باعث بروز تغييراتي در قوانين بازي اجراي آنها توسط داور شده اند. از آن جمله استفاده از آرنجها در ليگ فوتبال انگليسي ( فصل 1994) و تكل از پشت در جام جهاني 1994) ممنوع اعلام گرديدند.

آسيبهاي فوتبال از نظر علت پديد آورنده به چند دسته تقسيم مي شوند؟

آسيبهاي مستقيم : از آنجا كه فوتبال يك ورزش پر برخورد است ، غالب اوقات ضربة مستقيم به فوتباليستها اصابت مي كند . مثلا در طي تكل بازيكن حريف يا در اثر تصادم با يك بازيكن ديگر. اين ضربات به آسيبهاي كوفتگي ( پارگي عروق خوني داخل نسوج نرم كه به تشكيل هماتوم مي انجامد) يا شكستگيهاي استخوان منتهي مي شوند.

آسيبهاي غير مستقيم : اين آسيبها از نيروهايي كه در يك ساختار عضلاني اسكلتي در طي فعاليت ايجاد مي شوند،  ناشي مي گردند. آسيب ممكن است در عضلات تاندونها، رباطها ، مفاصل و استخوانها مشاهده شود. اين نوع از آسيب غالبا در ابتدا يا انتهاي بازي و به خاطر گرم نكردن به ميزان كافي ، انعطاف پذيري ضعيف يا خستگي عارض مي گردد.

آسيبهاي ناشي از استعمال مفرط (Overuse  Injuries) : در اثر حركات مستمر يا مكرر يا در نتيجه قرار گرفتن عضو در معرض فشارهايي زياد پديد مي آيند . اين آسيبها در اثر خطاهاي تمريني شامل گرم كردن ناكافي ، برنامه هاي تمريني بسيار شديد ، افزايش ناگهاني در مدت تناوب يا شدت تمرين وباز پروري ناكافي آسيب قبلي هستند. ناهنجاري هاي بيومكانيكي شامل يكسان نبودن طول پاها، عدم انعطاف پذيري نسج نرم ، قرار گيري اندام در وضعيت بيومكانيكي نامناسب و سفتي مفصل ميباشند . مشكلات كفش عبارت از عدم قابليت مناسب در استهلاك نيروي وارده ، محافظت ناكافي يا سايز نامناسب آن هستند. زمين مسابقه ممكن است مسئول بروز آسيبها باشد. به عنوان مثال درصورتي كه زمين ناصاف و يا چمن و كف پوش آن از كيفيت مناسب برخوردار نباشد، شكستگيهاي تنشي( Stress fractures) ( شكستگيهاي ظريف در استخوان قشري ) از فشارهاي شديد ناشي مي شود و ممكن است در رده آسيبهاي استعمال مفرط قرار بگيرد. اين شكستگيها در استخوانهاي كف پا ( متاتارس) . نازك ني ( فيبولا) و درشت ني ( تيبيا) شايعند.

آسيبهاي نسج نرم در فوتبال  نام ببريد:

كشش بيش از حد يك رباط به پيچ خوردگي يا رگ به رگ شدن (Sprain) و كشش مفرط يك عضله به كشيدگي عضلاني (Strain) منجر مي گردند. سه رده پيچ خوردگي رباطي و چهار رده كشيدگي عضلاني وجود دارد . در پيچ خوردگي درجه يك تنها تعداد ي از رشته هاي رباط آسيب ديده اند. در پيچ خوردگي درجه يك تنها تعدادي از رشته ها ي رباط آسيب ديده اند. در پيچ خوردگي درجه 2 بيشتر رشته ها صدمه ديده اند و رباط دچار پارگي نسبي شده است. در پيچ خوردگي درجه 3 رباط به طور كامل پاره شده و يكپارچگي مفصل از بين رفته و عمل جراحي مورد نياز مي باشد.

كشيدگيهاي درجه 1 آسيبهاي خفيفي هستند كه در آنها تنها تعداد كمي از رشته ها آسيب ديده اند و غلاف عضله سالم است. در كشيدگي درجه 2 غلاف عضله كماكان سالم است ولي آسيب قابل ملاحظه اي به عروق خوني وارد شده است . در كشيدگي درجه 3 غلاف عضله به طور ناكامل پاره شده است، خونريزي وسيع است و قسمت بزرگي از عضله درگير مي باشد. كشيدگي درجه 4 پارگي كامل بطن عضله است و يك فاصله قابل لمس بين دو قسمت پاره شده وجود دارد و ترميم جراحي ضرورت دارد . پيچ خوردگيها و كشيدگي ها مي توانند مزمن يا حاد باشند .

مرده درد يا درد مبهم در فوتبال به چه دليلي ايجاد مي شود؟

اگر چه آسيب عضلاني ممكن است شامل پارگي رشته هاي عضلاني باشد كه به  جلوگيري از شركت فرد به مدت چندين روز يا هفته در تمرينات مي انجامد ، ولي آسيب ميكروسكوپي و ظريف به عضله احتمالا باعث درد فوريي نمي گردد. مرده درد يا درد مبهم (Soreness) ممكن است تا 72-48 ساعت پس از پايان تمرين به تعويق بيافتد.

كرامپ يا گرفتگي عضلاني چيست .؟

در كرامپ ( گرفتگي) عضلاني ، عضله دچار اسپاسم مي گردد و شل نمي شود . اين مورد اكثرا در حوالي انتهاي بازي يا در وقت اضافه بازي مشاهده مي گردد . عضلاتي كه معمولا درگير ميشوند شامل عضلات پشت ساق پا ( گاستروكنميوس ) و چهار سر هستند . اين مشكل با كشش عضله مبتلا تسكين مي يابد . اين عارضه به خاطر كاهش ذخاير انرژي و وضعيت هيدراسيون نامناسب در عضله رخ مي دهد.

Shin Splint به چه معناست ؟

Shin Splint  يك آسيب ناشي از استعمال مفرط است و اغلب در بازيكناني ديده مي شود كه روي زمين هاي سخت يا با كفش هاي نامناسب تمرين مي كنند. هر چند اين واژه به صورت عمومي براي توصيف درد در قسمت قدامي ساق پا بكار مي رود ، ولي اساسا مترادف قدامي استخوان درشت ني می باشد.

تفاوت بروز آسيبها در فوتبال با دو و ميداني در چيست؟

اكثر آسيبهاي فوتبال به هنگام مسابقه رخ مي دهند. بر عكس 4/3 آسيبهاي دوندگاه به زمان تمرين آنها بر ميگردد. به هنگام تمرين فوتبال به بازيكنان توصيه ميشود كه از تصادم و برخورد شديد اجتناب كنند. به علاوه بازيكنان اگر از ثابت بودن خود در تركيب تيم اطمينان داشته باشند. ممكن است از شدت تلاش خود در تمرين بكاهند. دوندگان چنين كاري را نمي كنند؟ چرا كه احساس مي كنند كارآيي آنها در مسابقه در اثر اختلال برنامه تمرين كاهش مي يابد .

 براساس تحقيقات ، آسيبها درمسابقات حدودا سه برابر شايعتر از مشكلات زمان تمرين مي باشند كه اين مساله چه در مردان و چه در زنان صدق مي كند

قلم بند يا ساق بند چه كاربردي در بازيكنان فوتبال دارد ؟

لگدهاي مستقيم به قسمت قدامي ساق پا در فوتبال كاملا شايعند و ميتوانند به شكستگيهاي استخوان درشت ني منتهي شوند. خوشبختانه استفاده از قلم بند (Shinguard) مي تواند بروز اين آسيبها را به نحو قابل ملاحظه اي كاهش دهد و به همين جهت استفاده از قلم بند امروزه در اغلب مسابقات الزامي است. براساس مطالعات انجام شده قلم بند با پخش كردن نيروي وارده درسطح وسيعتر از شدت نيرو مي كاهد . اگر چه اين اثر قلم بند براي پيشگيري از برخي شكستگيهاي در شت ني كافي است . ولي بيشتر در كاهش ميزان آسيبهاي نسج نرم به هنگام ضربه بيشترين تاثير را دارد.

عليرغم حفاظتي كه توسط ساق بند حاصل مي شود. نيروي حاصله از يك لگد مستقيم به درشت ني هنوز ميتواند براي ايجاد شكستگي كافي باشد و در مواقعي كه بازيكن مصدوم به خاطر درد ساق پا قادر به تحمل وزن خود نيست ، بايد قويا به شكستگي مشكوك شد.

قلم بند مناسب بايد كل طول درشت ني و همچنين قوزك هاي پا را بپوشاند.

درد مزمن كشاله ران در فوتباليستها به چه علت ايجاد مي شود؟

اين درد مزمن كه درميان بازيكنان فوتبال شايع است ، بيشتر در اثر شوت زدنهاي قوي و مكرر ايجاد مي گردد كه عضلات شكم و فلكسورها و ادوكتورهاي مفصل ران را تحت استرس مكرر قرار مي دهند اين درد معمولا مربوط به نقص يا ضعف عضلات جدار شكم در نزديكي رباط مغبني است .

ظهور علائم معمولا بي سرو صداست و به صورت درد پيشرونده در حال دويدن تظاهر مي يابد، ولي معمولا حتي بعد از دوره هاي طولاني مدت استراحت بسرعت با شروع فعاليت عود مي نمايد. درد معمولا محدود به ناحيه كشاله ران است، ولي اغلب به قسمت پايين شكم انتشار مي يابد و ممكن است تعيين دقيق محل درد براي بازيكن دشوار باشد ، خم كردن و چرخاندن فعال تنه ( مثلا انجام حركت دراز و نشست ) معمولا درد تيزي بوجود مي آورد . بررسيهاي تشخيصي نظير راديوگرافي ، اسكن استخواني ، CT‌ اسكن و MRI‌ اغلب منفي هستند.

براساس مطالعات انعطاف پذيري ضعيف كمر ، ران و زانو و ضعف عضلات شكم يا نزديك كننده ران ( ادوكتورها ) به آسيبهاي كشاله ران منتهي مي شوند.

براي پيشگيري از اين عارضه بر گرم كردن مطلوب و حركت كششي مناسب عضلات ران و نيز بازي در زمين استاندارد و با كفش مناسب تاكيد مي گردد. براي درمان درد مزمن كشاله ران بازيكن بايد مدتي را بنا به صلاحديد پزشك از رقابت دور باشد و از داروهاي ضدالتهابي استفاده نمايد . با اين وجود در پاره اي موارد نياز به جراحي وجود نخواهد داشت .

سياه شدن زيرناخن پا در فوتباليستها به چه دليل ايجاد مي گردد تو در اين مورد چه اقداماتي بايد انجام پذيرد

اغلب بازيكنان فوتبال ازخونريزي و تشكيل لخته در زير ناخن هاي پا رنج ميبرند اين عارضه معمولا در انگشت شست و در اثر له شدگي مستقيم پا توسط پاي بازيكن حريف و يا در پي توقفها و استارتهاي ناگهاني كه باعث فشرده شدن شست در داخل كفش مي شوند ، رخ مي دهد، در بسياري از بازيكنان به خاطر آسيب مكرر به بستر ناخن شكل ناخن ها تغيير مي كند. اگر چه اين مشكل به ندرت يك مساله جدي است، ولي مي تواند به قدري دردسر آخرين باشد كه بعضي ازبازيكنان حرفه اي مجبور مي شوند صرفا به خاطر اجتناب از عود آن ناخن انگشت شست خود را براي هميشه بردارند.

اين عارضه مي تواند  كاملا دردناك باشد و درمان ابتدايي آن ، رفع فشار خون تجمع يافته در زيرناخن است. در اين موارد پزشك تيم مي تواند با يك متة خاص كه صرفا براي اين منظور ساخته شده خون زيرناخن را تخليه كند. روش هاي قديمي تر شامل داخل كردن انتهاي يك سنجاق ته گرد و ايجاد يك منفذ در ناخن است.

عموما حتي در صورتي كه ناخن از بسترش جدا شده بايد آن را دست نخورده باقي گذاشت . در اين مواقع بايد درصورت لزوم ناخن را درمحل ثابت نمود تا به هنگام رشد ناخن جديد از بستر ناخن محافظت كند.

آيا ضربات سر مكرر ميتواند در دراز مدت به بروز عوارضي منجر شود؟

هر چند اين مساله مورد اختلاف نظر شديد است، ولي بعضي مطالعات آتروفي مغزي و ناهنجاريهاي امواج مغزي و نيز تسريع تغييرات استحاله اي ( دژنراتيو) در ستون فقرات گردني و كمري را قيد نموده اند . در مطالعه اي كه بر روي بازيكنان قديمي تيم ملي فوتبال نروژ انجام شد، 21% بازيكنان داراي درد يا سفتي مزمن گردن بودند و در 558% دامنة حركات گردن كاهش يافته بود. 8% از بازيكنان آثاري از شكستگيهاي فشاري ترميم شده در جمجمه را داشتند. همچنين در CT اسكن تعدادي از آنها آتروفي مغزي گزارش گرديد.

مهمترين اقدام حفاظتي را اجتناب از اسيبهاي حاد و مزمن سر و گردن ناشي از توپ آموزش تكنيكهاي صحيح سر زدن است . بدين صورت كه سر به جاي آنكه بطور غيرمستقيم ضربه را با كنار يا فرق سر جذب كند، با پيشاني و به طور مستقيم درمقابل انرژي توپ به آن ضربه بزند.

استفاده از توپهاي كوچكتر براي بازيكنان كم سن و سال نيز مي تواند به طور محسوسي خطرات ناشي ازهد زدن را كاهش دهد.

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 مرداد1386ساعت 10:10 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

 

آيا ميدانيد شايع ترين آسیب ورزش شنا چيست ؟

آسيب هاي شنا اغلب از نوع آسيب هاي مزمن مي باشند و مكانيسم ايجاد آنها به علت استفاده بيش از حد عضو و حركات تكرار مي باشد . شايعترين نوع آسيب در شناگران حرفه اي ، درد شانه به علت حركات چرخشي مكرر است كه در سه شناي كرال سینه كرال پشت و پروانه وجود داشته و در هنگام شروع ومرحله كشش دست نمود بيشتري دارد . استفاده از كفي هاي دست و تخته كمكي شنا در تمرينات باعث افزايش اين درد مي شود.

علت درد شانه در شناگران چيست ؟

اين اسيب در اثر استفاده بيش از حد و برخورد هاي مكرر تاندون هاي عضلات چرخاننده شانه ( روتاتوركاف) و سر دراز عضله دو سربازويي با زايده آكروميون و رباط كور اكوآكروميال مي باشد. شانه يك شناگر به طور متوسط هر روزه هزاران بار دريك حركت دوراني به انجام حركات ابداكسيون . فلكسيون رو به جلو و چرخش داخلي مي پردازد ( فرود دست در آب و شروع عمل كشش) . با انجام عمل فوق سر استخوان بازو و در مقابل رباط كوراكوآكروميال و زايده آكروميون قرار ميگيرد و موجب تحت فشار قرار گرفتن تا ندون هاي عضلات فوق خاري (Supraspinatus) و سر دراز عضله دو سر بازويي مي شود كه اين فرآيند منجر به التهاب ، تورم و درد در ناحيه ميگردد.

جهت پيشگيري از درد شانه در شناگران چه اقداماتي انجام مي شود؟

گرم كردن و حركات كششي قبل از تمرين تمرينات قدرتي درجهت متعادل كردن قدرت عضلاني ، عضلات جلويي سينه و پشتي ، اجتناب از تمرين بيش از حد و تصحيح تكنيك شناگر از جمله اقدامات لازم جهت پيشگيري از درد شانه ميباشد.

براي درمان درد شانه شناگرچه اقداماتي لازم است ؟

درمان بستگي به شدت آسيب ديدگي دارد و بسته به آن بايد از عوامل ذيل بهره جست : استفاده از يخ بعد از تمرين براي كاهش التهاب و تجويز داروهاي ضد درد و ضد التهاب مثل آسپرين وبرو فن ودر موارد تشديدتر معرفي  فيزيوتراپيست . همچنين بايد به شناگر توصيه كرد كه در هنگام شنا كرال سينه و پشت ، بدن خود را بيشتر بچرخاند تا آرنج ها كمتر از آب بيرون بيايند و در نتيجه فشار كمتري بر روي تاندون هاي درگير وارد شود.

مكانيسم درد زانو در شناگران رشته  قورباغه چه ميباشد؟

درشناي قورباغه زمانی كه مفصل ران در وضعيت چسبيده به هم  (adduction) و چرخيده به داخل internal rotation ) ميباشد. حركت زانو در يك حالت چرخش به خارج ، ناگهان از حالت بسته به حالت باز تغيير وضعيت مي دهد و اين حركت زماني كه با چرخش به خارج و باز شدن كامل هر دو پا توام می گردد . كشش قابل توجهي بر سطوح داخلي زانو و كشكك وارد مي كند. اين مشكل نه تنها در شناگران مبتدي به علت تكنيك ضعيفشان ، بلكه در شناگران حرفه اي نيز به خاطر شدت ضربه شلاقي و تعداد ضربات زياد در طي تمرينات ديده مي  شد.

جهت پيشگيري از درد زانو در شناگر چه اقداماتي لازم است؟

اصول پيشگيري شامل بهبود و اصلاح تكنيك پاي قورباغه ، اصلاح هر گونه ضعف و عدم تعادل عضلاني در نواحي زانو و ران و اجراي برنامه هاي كششي ثابت و نرم براي عضلات اندامهاي تحتاني ، به نحوي كه رباطهاي داخلي زانو تحت كشش قرار گيرند، مي باشد.

جهت درمان درد زانو بايد چه اقداماتي انجام گيرد ؟

براي درمان از اصل PRICES‌كمك مي گيريم ( براي توضيح بيشتر به مبحث اقدامات اوليه درماني مراجعه شود) پس از آسيب بايد زانوي دردناك را تحت مداواي با يخ قرار دهيم ، همچنين استفاده از آسپيرين و ساير داروهاي ضد التهاب و روشهاي فيزيوتراپي نظير اولتراسوند نيزبايد مد نظر قرار گيرند . دربعضي مواقع جلوگيري از زدن پاي قورباغه از ديگر اصول درمان ميباشد.

علت كمر درد در برخي شناگران چيست ؟

متاسفانه كمر درد به طور فزاينده اي در شناگران شيوع پيدا كرده است . اين شيوع، بيشتر در افرادي كه شنا قورباغه انجام مي دهند و به علت لوردوز ( افزايش قوس كمر ) ناشي از حركت كششي با آرنج بسته و افزايش ابدوكسيون بازو می باشد كه در طي اين حركت به علت بالا بودن آرنج ها و همچنين قسمت سر وسينه نسبت به ناحیه كمري ، فشاري در نواحي انتهايي مهره هاي كمري ايجاد مي شود كه درصورت تكرار و عدم پيشگيري منجربه شگستگي هاي تنشي (Stress fracture) مي شود . اين هيپراكستانسيون مكرر درشناي پروانه نيز رخ مي دهد كه در صورت عدم پيشگيري منجر به اسپوند لوليستزيس ( جابجايي مهر ه هاي كمري) ميشود . براي پيشگيري بايد اجراي صيحح تكنيك ، كشش عضلات پشتي و شكمي و تمرينات قدرتي عضلات اطراف لگن و اندام تحتاني به شناگر آموزش داده شود.

آيا اسكموليوز ( خيمدگي جانبي ستون مهر ها ) در شناگران بيشتر از افراد عادي ديده مي شود؟

بله، اين مشكل حدودا در 7% شناگران گزارش شده است . اين امر ناشي از عدم تعادل عضلاني بين عضلات قدامي و خلفي شناگر، چرخش هاي مكرر بدن درطي شنا و غالب بودن يك دست ودر شناگر مي باشد كه ممكن است به مرور زمان باعث انحراف ستون مهره ها از حالت طبيعي گردد.

منظور از گوش شناگر چيست ؟

گوش شناگر يا التهاب كانال گوش خارجي ناشي از عفونت باكتريال يا قارچي مي باشد. كه غالبا بر اثر سهل انگاري شناگر در خشك كردن اين مجرا ايجاد مي شود شناگران معمولا با درد و خارش گوش با يا بدون ترشح مراجعه مي كند. فشار موضعي بر اطراف مجراي گوش خارجي يا كشيدن لاله گوش باعث درد مي شود. عل اين بيمارري رطوبت بيش ا ز حد مجراي گوش مي باشد كه باعث كاهش سرو من موجود در مجرا و افزايش PH به سمت قليايي ميشود. كه اين امر موجب تضعيف عوامل حفاظتي در مقابل عوامل با كتريال و قارچي مي شود.

براي پيشگيري، بهترين راه خشك كردن مجرا پس از شنا به وسيله تكان دادن سر يا استفاده ازمو خشك كن مي باشد . بهتر است از گوش پاك كن استفاده نشود . براي درمان بايد از قطر ه هاي گوش حاوي آنتي بيوتيك و داراي PH‌پايين ، با يا بدون هيدروكورتيزون استفاده كرد.

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 مرداد1386ساعت 10:0 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

بسكتبال

در اين رشته كدام قسمت هاي بدن بيشتر دچار آسيب مي شوند؟

در كل ، مچ پا و زانو بيشترين احتمال آسيب ديدگي را دارا می باشند . به ترتيب قسمت هاي زير هم مستعد صدمه هستند: دست مچ ساعد سر صورت ، گردن ، پشت ، لگن ، زانو ، شانه و آرنج ، آسيب زانو و 50% كل صدمات ناشي از ورزش بسكتبال را شامل مي شود . طبيعت اين رشته كه براساس دويدن ، حركات جانبي ، پرش ، تغيير مسير هاي ناگهاني و تغيير سرعت دويدن است ، سبب مستعد شدن رباطها و استخوانها به آسيب مي شود.

بهترين زمان برگشت به مسابقه پس از پيچ خوردگي مچ پا چه زماني است ؟

اين فاصله زماتي وابسته به شدت آسيب و سرعت برخورد و انجام مراقبت مناسب از آن است عواملي كه بيشتر از همه تعيين كنندة توانايي برگشت به مسابقه هستند بايد تضمين كننده حركات بدون درد در تمام جهات مفصل ، عملكرد قدرتي كافي ، بازگشت حس  درك موقعيت مفصل و فقدان درد باشند انجام حركات طبيعي مفصل وابستگي تام به شروع زودرس حركات فاقد درد در تمرين هاي كششي دارد تا احتمال ايجاد محدوديت حركتي در اثر عدم استفاده از مفصل را  از بين ببرد ، عملكرد قدرتي كافي با توانايي انجام فعاليتهاي حركت مختلف ( مثل حركات جانبي ، دويدن و ) تعريف ميشود. اگر ورزشكار صدمه ديده عليرغم درد به مسابقه ادامه دهد ، احتمالا و خيم تر شدن صدمه و اضافه شدن آسيب هاي ديگر را بالا می برد ، اگر چه تا حدد 6 هفته ، وجود تورم و ناراحتي در مفصل انتظار مي رود كه با كمك استفاده از يخ ، فشار و بالا نگهداشتن عضو رفع خواهد تشد.

چگونه مي توان احتمال بروز پيچ خوردگي در مچ پا ويا عود آن ار كاهش داد؟

هم عوامل دروني و هم بيروني در اين قضيه دخالت دارند :

الف - عوامل دروني : آمادگي هاي پيش از فصل كه به تقويت و كشش عضلات قسمت پايين پا بپردازند و سبب ثبات مفصل مچ پا گردن مسلم است كه تصحيح صدمات قبلي هم اهميت بسزايي دارند كه در اين راه از برنامه هاي بازتواني استفاده مي شود.

ب - عوامل خارجي : استفاده از وسايل كمك ارتوپدي در جهت تثبيت و حمايت تثبيت و حمايت مفصل را شامل مي شود. يك عامل مهم در پيشگيري از اسيب مچ پا، توجه به تمرين در زمين مسطح و خشك ميباشد.

ايا جهيدن و پرش ها مكرر در بسكتبال ليستها قادر به صدمه رساندن به آنها است ؟ در اين صورت عوامل دخيل و مكانيسم ايجاد آن را توضيح دهيد.

بله، اصطلاح Jumper's Knee‌ به همين معناست و در حقيقت آسيب ناشي از استفاده مكرر و بيش از حد زانو است كه با به كارگيري مكانيسم راست كنندة زانو، سبب درگيري بافت نرم زانو هم مي شود. اين آسيب اصولا تاندون كشكك را در گير مي كند، كه محل درگيري يا در قطب تحتاني آن و يا در محل اتصال به تكمه استخوان درشت ني ميباشد ، تروماي جزيي و مكرر كه در اثر جهيدن هاي مكرر به فيبرهاي تاندني وارد يمشود، آغاز گر واكنشي التهابي است كه سبب درد و حساسيت مي گردد.

از عوامل دخيل درايجاد آن مي توان به ضعف عضله Vastus medialis obliqus‌ در مقايسه با Vaastus Lasteralis‌ ، كاهش قابليت انعطاف عضله همسترينگ ، ضعف عضلات خم كنندة مچ پا به عقب (Dorsiflexors) و انحراف زانوها به طرف خارج اشاره كرد .

شايعترين آسيب هاي چشمي در بسكتباليست ها و راه درمان آنها را شرح دهيد .

پارگي هاي قرينه يا ملتحمه ، خونمردگي در پلك يا كرة چشم ، پارگي پلك و يا خونريزي زيرملتحمه به وطر شايعي در اين ورزشكاران رخ مي دهند بايد انتظار اين آسيب ها را داشت ، سريعا آنها را تشخيص داد و در صورت وخامت صدمه به پزشك متخصص چشم معرفي كرد.

منظور از شكستگي jones‌چيست ؟

با توجه به حركت جانبي و پر قدرت مكرر ، جهيدن ها و ساير انواع حركات ناگهاني ، احتمال ايجاد اين شكستگي تنشي بالا مي رود . نيروي زيادي كه در اثر حركات بالا به قاعدة پنجمين استخوان متاتارس وارد ميشود. عامل آن است اين شكستگي اغلب ورزشكار را ناتوان مي كند و بر قرار اتصال مجدد بين تكه هاي شكستگي

گاهي نيازمند جراحي و يا جا انداختن است. درمان آن از وظايف يك ارتوپد مي باشد.

شايعترين آسيب انگشتان در بسکتباليست ها چيست؟

شايعترين محل آسيب ، در مفصل اول بين انگشتي (PIP) است كه مي توان به صورت شكستگي يا در رفتگي باشد. به نظر مي رسد اين آسيب درانگشتان 2 تا 5 شايعتر باشد، انگشت Mallet‌ يا كندگي تاندون عضله راست كننده انگشت در محل اتصال آن به بند آخر هم آسيب شايع ديگر است . براي معالجه اين آسيب ، گچ گيري به مدت 3 تا 5 هفته توصيه مي شود.

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 مرداد1386ساعت 9:52 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

 

شايعترين آسيب مزمن در واليباليست ها را نام ببريد ، آيا آسيب هاي شايع ديگري هم وجود دارند؟

التهاب تاندون كشككي شايعترين آسيب مزمن است كه به صورت درد و التهاب در قطب تحتاني كشكك در محل اتصال تاندون كشكك نمود پيدا مي كند. كندرومالاسي كشكك( نرم شدن غضروف آن و مستعد شدن به سائيدگي و آسيب مفصل ) ، بيماري Osgood-Schlatter‌ ( كنده شدن يا التهاب قسمتي از توبروزيتة استخوان تيبيا در اثر كشيده شدن هاي مكرر توسط عضله چهار سر راني كه به اين ناحيه اتصال دارد ) و نيز سندرم درد كشككي - راني هم از ساير آسيب هاي شايع هستند.

از ديگر صدمات شايع اندام تحتاني تعدادي را نام ببريد.

پيچ خوردگي حاد مفصل مچ پا ، شكستگي هاي تنشي در استخوان تيبيا يا استخوانها ي متاتارس ، التهاب تاندون آشيلب، التهاب فاشياي كف پايي، سندروم تونل تارسال ( مدرگيري عصب تيبيال خلفي در ناحيه پا كه با علائم درد و بي حسي كف پا نظاره مي كند) و التهاب بورس خلف استخوان پاشنه از جمله اين صدمات هستندا

شايعترين محل شكستگي تنشي در واليبال كجاست ؟ درمان  آن چيست ؟

شكستگي تنه استخوانهاي متاتارس خصوصا ْ  در انگشتان سوم و چهارم براي درمان ، عضو آسيب ديده گچ گرفته مي شود پس از بهبود ، تمرين با وزنه در حد تحمل مصدوم و تا جايي كه درد ايجاد نشود، آغاز خواهد شد. در طي روند درمان و براي به حداقل رسانيدن خطر آتروفي ، تمرينات مقاومتي در محدودة حرکت انجام خواهد شد .

شايعترين نوع آسيب در ناحيه  قفسه سينه يك واليباليست چيست ؟

پيچ خوردگي مفصل Facet‌( قسمتي از اتصالات بين مهره اي ) در ناحيه قفسه صدري شايعترين آسيب در اين ناحيه است ، از آنجايي كه اين ورزشكاران حركت جانبي سريعي انجام ميدهند ، چرخش تنه و اندام فوقاني ، مفاصل ياد شده را در معرض نيروهاي جابجا كننده قرار ميدهد.

درد عضلاني ، اسپاسم و محدوديت حركت در ادامه اين آسيب ايجاد خواهد شد.

آيا دفاع روي تور مي تواند سبب ايجاد صدمه شود؟

شكستگي استخوانهاي كف دست ، انگشتان و ايجاد انگشت Mallet‌( در اين عارضه بر اثر ضربه مستقيم توپ و خم شدن ناگهاني بند آخر انگشت ، تاندون راست كننده از محل اتصال آن به قاعدة بند آخر پاره مي شود و در نتيجه بند آخر انگشت به شكل خميده در مي آيد كه به طور ارادي صاف نخواهد شد ). از جمله دفاع روي توررخ مي دهند.

در جريان مسابقه ، هر بازيكن واليبال چه ميزان مايع احتياج دارد ؟

گاهي در طي يك مسابقه طولاني مدت ، بازيكنان بين 5/1 تا 3 كيلوگرم وزن از دست مي دهند كه بيش از مقدار مايعي است كه ورزشكار توانايي جبران آن را دارد پس لازم است علاوه بر نوشيدن آب پيش از شروع مسابقه ، در طي مسابقه و هر 15 دقيقه يكبار حدود 150 تا 300 سيسي آب بنوشند . آب بهترين مايع براي جايگزين كردن حجم مايع از دست رفته است و به سرعت جذب مي شود.

آيا آسيبي هست كه منحصر به واليباليست ها باشد؟

آتروفي يا تحليل عضلاني در عضله اينفرا اسپيناتوس ناشي از آسيب عصب سوپرالسكاپوالار به طرز چشمگيري در واليباليست ها ديده شده است  . بيمار در بالاي كتف احساس درد خواهد كرد.اگر استراحت و درمان محافظه كارانه مؤثرنباشد برداشتن فشار از روي عصب با كمك جراحي موفقيت آميز خواهد بود.

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 مرداد1386ساعت 9:45 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

آسیب های ورزشی
 
 
آسیب دیدگی استخوان از رایج ترین مشکلات ورزشکاران می باشد.
آسیبهای ورزشی در اثر ضربه های شدید یا کششهای متمادی و بیش از حد در حین انجام حرکات ورزشی به وجود می آیند. صدمات ورزشی می توانند استخوانها یا بافت نرم (رباط، ماهیچه و تاندون) و یا هردو را دچار مشکل نمایند. برخلاف تصور بسیاری افراد، کودکان، با عکس العملهایی ناپخته، عدم توانایی در تشخیص و پرهیز از خطر و توانایی کم در ایجاد هماهنگی در حرکات، بسیار بیشتر از بزرگسالان در معرض آسیبهای ورزشی هستند.

سالانه تعداد افراد بسیاری دچار صدمات ورزشی میشوند که نیمی از آنها با انجام معالجات خانگی و یا بدون رسیدگی خاص بهبود یافته و نیم دیگر به رسیدگی پزشکی نیاز پیدا میکنند. بر اساس محاسبات آماری در هر 1000 نفر، 26 نفر به آسیبهای ورزشی دچار میشوند و بالاترین میزان این صدمات متوجه کودکان 14-5 سال است. در این آمارها بیشترین تعداد مصدومین را پسران 17-12 ساله تشکیل میدهند، که میزان این آسیبها از نظر تعداد نفرات صدمه دیده، در ورزشهای جمعی که امکان برخورد در آنها زیاد است و از نظر وخامت، در ورزشهای انفرادی بیشتر است.

انواع آسیبهای ورزشی

حدود 95% این آسیبها را کوفتگی و ضرب دیدگی بافت نرم تشکیل میدهد. کبودی رایج ترین اثر این ضرب دیدگی هاست و دلیل بروز آن زخم های زیر پوست یا آسیب دیدگی موی رگهای سطحی و جمع شدن خون در زیر پوست است.

یک سوم تمام صدمات ورزشی را اصطلاحا رگ به رگ شدن میگویند. این آسیب در واقع پیچیدن یا پارگی قسمتی ازرباط است. رباط رشته محکمی است که پیوند دهنده استخوانها به یکدیگر بوده و مفاصل را محکم در جای خود نگه میدارد.

ضرب دیدگی یا پیچ خوردگی از انواع دیگر آسیبهای شایع در ورزش است. این حالت پیچیدگی و کشش ماهیچه یا تاندون است که گاهی به پارگی آنها می انجامد. تاندونها بافتهای محکمی هستند که پیوند دهنده ماهیچه ها به استخوانها هستند.

التهاب تاندون و یا التهاب یکی از محفظه های کوچک پر از مایعی که موجب حرکت روان تاندون بر روی استخوان میشوند در اثر تکرار بیش از حد حرکاتی که موجب وارد شدن فشار بر مفاصل میشوند به وجود می آید.

آسیبهای استخوانی

شکستگی استخوان 5 تا 6% کل آسیبهای ورزشی را تشکیل میدهد. استخوانهای بازو و پا بیش از همه در معرض شکستگی قرار دارند. شکستگی ستون فقرات یا جمجمه در حین حرکات ورزشی بسیار نادر است. استخوانهای پا از ران تا کف آن بسیار مستعد شکستگی در اثر فشار هستند و زمانی رخ میدهند که ماهیچه ها دچار پیچیدگی شده یا در اثر انقباض بیش از حد موجب خم شدن و شکستن استخوان میشوند. این نوع شکستگی بخصوص در میان رقصندگان باله، دوندگان استقامت و افرادی که استخوانهای باریک دارند شایع است.

شکستگی ساق پا با دردناک شدن و تورم جلو، داخل و پشت ساق پا همراه است که در هنگام حرکت بسیار دردناک شده و درد آن مدام شدت پیدا میکند. این آسیب در اثر حرکات پر فشار یا کوبیدن های مداوم پا بر روی زمین در ورزشهایی چون ایروبیک، دو استقامت، بسکتبال و والیبال عارض میشود.

 
آسیب دیدیگی مغزی خطرناکترین حالت آسیب دیدگی ها می باشد.
 
آسیبهای مغزی

آسیبهای مغزی، دلیل اصلی صدمات منجر به مرگ در حرکات ورزشی است. ضربه مغزی ممکن است حتا با ضربه ای مختصر به سر ایجاد شود و به بیهوشی یا از دست دادن تعادل، هماهنگی حرکات، قوه ادراک، شنوایی، حافظه و بینایی منجر شود.

عوامل اصلی صدمات ورزشی شامل :

• لوازم ورزشی که اشتباه به کار برده شده اند
• سقوط
• برخورد شدید دو بازیکن که بر اثر سرعت زیاد (مثلا در هاکی روی یخ) یا خشونت ذاتی ورزش (مانند راگبی) ایجاد میشود
• آسیب دیدگی سطحی یا پارگی بخشهایی از بدن که به طور مداوم تحت فشار یا کشیدگی قرار گرفته اند

علائم این آسیبها عبارتند از :

• لقی یا از جا درآمدن یک مفصل
• تورم
• ضعف

بررسی آسیب شناسی :

علائمی که به طور مداوم موجب تشدید یا کاهش توانایی ورزشکار در بازی شده و گاهی هم دردناک نبوده و فقط با خستگی غیر معمول همراه هستند، باید توسط جراح ارتوپد مورد معاینه قرار گیرد. تشخیص به موقع از تبدیل شدن مشکلات کوچک به صدمات جدی و مشکلات طولانی جلوگیری میکند.

یک جراح ارتوپد اشخاصی را که،
• از شرکت در ورزش به دلیل درد ناشی از آسیب شدید منع شده اند
• قابلیت ورزشی آنها به دلیل مشکلات مزمن ناشی از یک آسیب ورزشی کم شده است
• کسانی که آسیب ورزشی در آنها موجب از شکل افتادگی بازو یا پا شده است

را مورد نظر قرار می دهد. او با معاینه موضعی، پرسیدن سوالهایی در رابطه با چگونگی آسیب دیدگی و نوع علائمی که بیمار داشته است و همچنین با گرفتن عکسهایی با اشعه ایکس، استخوانها و بافت نرم آسیب دیده را بررسی میکند. اشخاصی که دچار ضربه مغزی شده اند باید فورا مورد معاینه قرار گیرند و تا زمان دریافت نتیجه نرمال تحت نظر باشند و تا این زمان هر 5 دقیقه یک بار مورد معاینه قرار بگیرند. معاینات اصلی در هر 5 دقیقه عبارتند از اندازه گیری هوشیاری، تمرکز و حافظه کوتاه مدت فرد مصدوم.

علائم دیگر تشخیص صدمه مغزی عبارتند از گیجی، سردرد، تهوع و مشکل بینایی.

شیوه های درمان :
درمان صدمات مختصر بافت نرم معمولا شامل محکم بستن محل آسیب دیده با نوار کشی، کمپرس یخ و استراحت است. داروهای ضد التهاب خوراکی یا تزریقی برای تورم کیسه های مفصلی تجویز میشوند.

برای تاندونهای آسیب دیده داروهای ضد التهاب همراه با ورزش مخصوص تجویز میشود. اگر تاندونی دچار پارگی شده باشد، برای درمان آن به عمل جراحی نیاز است. جراحیهای ارتوپدی برای پیچیدگیها یا ضرب دیدگیهای جدی توصیه میشوند. درمان این صدمات نه تنها شامل برطرف کردن درد و التهاب که شامل برگرداندن ورزشکار به حالت و تواناییهای اولیه او است.

معمولا به ورزشکاران آسیب دیده توصیه میشود که تا بهبود کامل، فعالیتهای خود را محدود نمایند. پزشک آنها شاید تمرینهای خاصی را برای ورزشکاری که دچار آسیبهای متعدد شده است تجویز نماید اما صدمات جدی،ورزشکار را برای مدتی از انجام عملیات ورزشی محروم خواهد کرد.

پیشگیری :

کودکانی که میخواهند در یک فعالیت ورزشی سازمان یافته شرکت کنند باید ابتدا توسط متخصص معاینه شوند و در باره نوع ورزشی که میخواهند انجام دهند با پزشک خود مشورت نمایند. پزشک متخصص باید،

• هر گونه آسیب قبلی را با دقت معاینه کرده و اهمیت آنرا در ورزش مورد نظر بسنجد.
• در صورت لزوم برای جلوگیری از رشد یا عدم رشد نامطلوب عضلات و استخوانهای کودک تمرینهای اضافه تجویز کند
• به سیستم استخوان بندی و دستگاه گردش خون کودک توجه کند و قابلیت بدنی او را تایید یا رد کند
همانطور که میبینید اگر پزشک بداند که ورزش مورد نظر شما چیست میتواند بگوید که کدام بخش بدن بیشتر در معرض فشار خواهد بود و برای جلوگیری از آسیبهای احتمالی توصیه هایی بکند

چند برنامه دیگر برای جلوگیری از آسیبهای ورزشی عبارتند از:

• حفظ فرم صحیح و سلامت بدن
• اطلاع و اطاعت از قوانینی که موجب تنظیم حرکات میشود
• استراحت در هنگام خستگی، بیماری یا درد
• عدم استفاده از نیرو بخشهای مصنوعی. این مواد ممکن است توانایی شما را در لحظه افزایش دهند اما در دراز مدت با خطر مرگ همراه هستند
• مراقبت و استفاده صحیح از لوازم ورزشی
• پوشیدن البسه مناسب و به کار بردن لوازم محافظ (مانند زانو بند و کلاه ایمنی)

این مطالب از سایت
http://www.netsport-magazine.com/archives/000020.html
+ نوشته شده در  دوشنبه 15 مرداد1386ساعت 9:11 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

آيا تفاوتي در ميزان بروز شدت آسيب هاي زانو دركشتي گيران با ساير ورزشكاران وجود دارد؟

ميزان بروز آسيب هاي زانو در كشتي گيران بالا است ( تقريبا مثل فوتبال ) ، اما شدت آن كمتر است، احتمالا به دليل حركات پيچشي و خم شدن بيش از حد زانوها ، آسيب منيسك ( خصوصا قسمت خارجي آن) در اين ورزش از همه رشته هاي ديگر شايعتر است .

شايعتر ين محل آسيب در كشتي گيران كجاست و اصولا مكانيسم آسيب در ورزش كشتي شامل چه مواردي است؟

زانوها بيشترين احتمال آسيب را دارند. اگر چه صدمات شانه ، سر و گردن هم به طور معمول مشاهده مي شوند . در كل تماس مستقيم با حريف يا تشك كشتي ، ضربات مستقيم به سر و صورت تحت فشار قرار گرفتن يا كشيده شدن گردن و شانه ، برخورد زانو در هنگام زير گيري يا افتادن روي تشك ازجمله علل آسيب در ورزش كشتي مي باشند.

منظور از زمان آسيب يا Injury time چيست؟

در جريان مسابقه به هر كشتي گير صدمه ديده حداكثر 2 دقيقه وقت درمان داده مي شود تا به رقابت بازگردد( و گرنه نتيجه به سود حريف اعلام خواهد شد، مگر اينكه آسيب در اثر مانور غير قانوني حريف باشد).

اين زمان حالات خونريزي دهنده را شامل نمي شود ( مثلا برايخونريزي از بيني ) ، ولي ميزان وقتهايي كه براي مقابله و درمان خونريزي گرفته خواهد شد بر عهده داري مسابقه است. اگر خونريزي بيش از 5 دقيقه طول بكشد. داور مي تواند بازي را خاتمه يافته اعلام كند. پس تصميم سريع و صحيح در مرود توانايي ادامه كشتي توسط كشتي گير برعهده پزشك تيم است .

از سال 1992 به بعد تصويب شد كه استفاده از داروهاي بي خطر در طي اين زمان مجاز باشد: البته گلوكز خوراكي و يا مواد استنشاقي براي آسمي ها هم از جمله استثناء ها هستند. داروهاي غير مجاز ، در اين شرايط غير مجازند و استفاده از هر گونه دارويي در جهت كاستن از شدت درد( مثلا بي حس كنده هاي موضعي ممنوع است.

در مورد نحوة برخورد با پارگي ها و يا بريدگي هاي در حين مسابقه شرح دهيد.

پس ازپاك كردن خون ،براي جلوگيري از خونريزي بيشتر به روي ناحيه فشار وارد مي كنند. سپس مي توان روي زخم را با چسب هاي بيشتر به روي ناحيه فشار وارد مي كنند سپس مي توان روي زخم را با چسب هاي استريل پوشانيد. كشتي گير مي تواند سريعا به مسابقه بازگردد. چون احتمال كنده شدن چسب هاي استريل پوشانيد . كشتي گيري ميتواند سريعا به مسابقه بازگردد . چون احتمال كنده شدن چسب و خونريزي مجدد وجود دارد ، بهتراست ، مقداري از زمان مجاز آسيب را ذخيره كند تا براي دفعات احتمال بعدي مورد استفاده قرار گيرد.

چگونه بايد خونريزي از بيني را متوقف كرد؟

اگر خونريزي شديد و غير قابل كنرتل باشد ، داور حق دارد بازي را متوقف كند براي مقابل با اين معضل. كستي گير را خوانده ( در هر وضعيتي كه راحت تر است ) و از او ميخواهند كه با فين كردن خون و لخته هاي موجود را در دستمالي تخليه كند. ميتوان پس از اين كار ، دستمال را روي پره هاي بيني فشار داد تا مواد باقيمانده تخليه شود. حال با استفاده از پنبه و يا كتان يك تكه و كافي سوراخ بيني را مسدود يا به اصطلاح تامپون مي كنند. در بعضي موارد تامپون را به پماد يا ماده اي روغني هم آغشته مي كنند. اما استفاده از مواد نقض كنندة عروقي ممنوع است.

اصلاح گوش گل كلمي به چه معناست ؟ چگونه نمي توان از ايجاد آن جلوگيري كرد؟

ضربات و تروماهاي مكرر به گوش سبب جدا شدن غضروف از بافت دور آن شده و در فاصله پديد آمده خون و سرم تجمع پيدا مي كند. درصورت باقي ماندن اين وضعيت ، هماتوم بوجود آمده ودر جريان خون غضروف اختلال ايجاد كرده و سبب غضروف سازي جديد در اين ناحيه شده كه خود سبب بد شكل شدن گوش مي شود.

شايد مناسب ترين درمان ، تخليه از راه ايجاد برشي كوچك باشد و پس از آن از مواد فشارنده اي استفاده مي كنند تا اين فضاي بوجود آمده را مسدود نمايد . استفاده از محافظهاي سر در جلوگيري از ضربه هاي مكرر به گوش نقش موثري خواهند داشت .

آيا در كشتي خطر انتقال عفونت از فردي به ديگر وجود دارد ؟ چگونه مي توان از احتمال آن كاست؟

اصولا احتمال انتقال عفونت از كشتي گيري به كشتي گيرديگر اندك است ولي غير مكن نيست ، تماس مكرر بدني در كشتي گيران سبب انتقال آسان عفونت ها به خصوص انواع پوستي آنها مي شود. براي كاستن از احتمال خطر ، رعايت دقيق بهداشت فردي لازم است  در صورت مشاهده هر گونه خونريزي بايد آنرا سريعا متوقف كرد و علائم را پاك نمود. تشك كشتي بايد با مادة ضد عفوني كننده شسته شود. لباسهايي كه روزانه پوشيده مي شوند بايد تميز بوده و پس از تمرين يا مسابقه بلافاصله شسته شوند كشتي گيران بايد قبل و بعد از هر مسابقه دوش گرفته وبا صابون خود را بشويند. اگر كشتي گير از لحاظ عفوني علامت دار باشد، تا رفع آن مجاز به انجام مسابقه يا تمرين نخوهد بود.

در مورد عفونت ويروس هرپس ( تب خال) در كشتي گيران توضيح دهيد راه درمان و پيشگيري از آن چيست؟

واژمه Herpes gladiatorum‌ به معني يك عفونت پوستي ويروسي شايع در كشتي گيران است كه در اثر تماس نزديك بدني بين فرد آلوده با فرد سالم ايجاد مي شود . در صورت ابتلا ، طبيعي عموم كننده دارد.

جداسازي فرد مبتلا از ساير كشتي گيران تا رفع علائم اجباري بوده و معاينة دقيق و منظم براي ارزيابي سير ضايعات لازم است داوران هم بايد با نوع ضايعات آشنا شوند و در حين وزن كشي از انجام مسابقه افراد مبتلا جلوگيري شود. براي درمان با تجويز پزشك و براي دوره هاي 10 روزه از داروهاي ضد ويروس استفاده مي شود . درصورت عود با صلاحديد پزشك مي توان براي مدت طولاني تري هم از دارو استفاده كرد.

توجه زياد به كاستن وزن در كشتي گيران  سبب بروز اختلالات جسمي ورواني در آنان مي شود. راه صحيح كاهش وزن چيست ؟

اگر كاستن وزن به ميان 5 تا 8% چربي بدون و به صورت تدريچي و با حفظ تغذيه و هيدراتاسيون كافي انجام پذيرد. اصلامضر نخواهد بود. عمده اشكال متوجه روش هاي غلط وسريع كاهش وزن است كه حتي مي توانند در برخي موارد مخل حيات باشند.

 از جمله اين موارد استفاده نادرست ازسوناء كاهشميان آب بدن ( با استفاده از داروهاي ادرار آور يا مسهل و يا وادار ساختن به استفراغ ) و از همه شايعتر دهيراتاسيون مي باشند . شايد بتواند گفت وزن کشي در فاصله يك ساعت مانده به مسابقه هم مانع دهيد ره شدن كشتي گير مي شودوهم از خوردن مايعات بيش از حد در اين فاصله كوتاه جلوگيري خواهد كرد.

چگونه دهيدراتاسيون روي يك كشتي گير اثر خواهد گذاشت؟

بسياري از كشتي گيرا در فاصله 24 تا 48 ساعت به مسابقه مانده حدود 5 تا 10% آب بدن خود را از دست مي دهند پزشكان ، مردم عادي را با اين شدت دهيداتاسيون بستري مي كنند به صورت حاد، دهيدراتاسيون خصوصا از جهت قدرت و سرعت سبب افت عملكرد ورزشكار مي شود. با مختل شدن سيستم تنظيم حرارت بدن ، گرفتگي هاي عضلاني خستگي و يا شوك گرمايي رخ خواهد داد. اختلالات الكتروليتي پديد آمده روي عمل قلب اثر سوء خواهند گذاشت، در درازمدت هم آسيب هاي كليوي ، تاخير رشد و اختلالات يادگیري ازجمله عوارض دهيدراتاسيون هستند.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 6 تیر1386ساعت 10:13 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

دو و ميداني

كدام دست از ورزشكاران دررشته دو و ميداني بيشتر در معرض آسيب قرار دارند؟

دوندگان دو هاي سرعت و نيز آنان كه مسافات طولاني را مي دوند ، بيشتر از سايرين دچار آسيبب مي شوند بيشتر آسيبهاي در جريان ترمين و درصد كمي از آسيبها مربوط به زمان مسابقه است .

شايعترين محل آسيب ورزشكاران بيش از نقاط ديگر دچار آسب مي شود استفاده مفرط از عضو مربوط علت اصلي ايجاد آسيب است. در اين موارد ،بافت طبيعي در معرض استرس هاي مكرر قرار مي گيرد . اين تروماهاي جزيي ولي مكرر سبب آسيب بافتي شده و با فعال شدن روند التهابي و آزاد گرديدن اسيد آراشيد نيك منجر به ايجاد پروستاگلادين مي شود پروستاگلادين ها واسطة پاسخ التهابي بوده و سبب درد و اختلال عمل عضو مي شوند

عوامل خطر زا و علت ايجاد آسيب هاي ناشي از استعمال مفرط عضو را نام برده و چند مثال از اين نوع آسيب ها را ذكر نماييد ؟

براساس مطالعات اپيدميولوژيك مهم ترين عامل سابقه آسيب قبلي ونداشتن تجربه دويدن است اختلالات قاعدگي در بانوان كه مجر به كاهش دانسيتة استخواني مي شوند، در ايجاد شكستگي هاي تنشي دخالت دارند.

طبيعي نبودن محور قرار گيري عضو نيز به عنوان عامل ايجاد كننده صدمه مطرح شده است . كفش نامناسب هم در ايجاد آسيب دخيل است.

كشيدگي هاي عضلاني ، التههاب تاندوني ، شكستگيهاي تنشي و سندرم كمپارتمان از جمله آسيبب هايي هستند كه در اثر استفاده بيش از حد عضو ايجاد مي شوند . از جمله علل ايجاد اين گونه آسيب ها ميتوان به افزايش ناگهاني در شدت يا ميزان تمرين اشاره كرد.

نحوه درمان آسيبهاي ناشي از استعمال مفرط عضو به چه صورت است؟

استراحت نسبي ، استفاده از يخ ، انجام كشش و تمرينهاي مقاومتي با شدت پيشرونده اساس درمان را تشكيل مي دهند . كاهش ميزان فعاليت و نيز استفاده از داروهاي ضد التهابي و فيزيوتراپي ( مثلا با اولتراسوند) ، بسته به شدت آسيب توصيه مي شود.

منظور از درد زانوي دوندگان (Runner's Knee) چيست؟ درمان اين عارضه چگونه انجام مي شود؟

اصطلاح علمي آن سندرم كشككي - راني ( Patello -Femural Syn.‌) است كه شايعترين آسيب هاي آنان را دربر ميگيرد. به نظر مي رسد درد از پايانه هاي عصبي در استخوان زير غضروف كشكك و يا التهاب سينوويوم منشا مي گيرد. علامت اصلي ، درد مبهم در زير كشككك زانو است كه به صورت تدريجي شروع شده و در بالا و پايين رفتن از پله ها و يا دويدن در سرازيري تشديد ميشود . مصدوم پس از يك دوره طولاني مدت نشستن ، تدر حين صاف كردن زانو احساس سفتي و ناراحتي مي كند.

هدف اصلي دردرمان ، تصيحيح اختلالات محوري استخوانهاي اندام تحتاني ، افزايش انعطاف پذيري عضلات ها مسترينگ و تمرينات كششي تبراي عناصر سطح خارجي ران مي باشد.

منظور از زانوي ورزشكاران شركت كننده درمسابقات پرش( Jumper's Knee) چيست ؟

اين آسيب شايع با درد در قسمت تحتتاني كشكك و در محل اتصال به تاندون ايجاد ميشود. اصطلاح پزشكي آن التهاب تاندون زير كشككي است. درمان ، مشابه ساير آسيب هاي ناشي از استعمال مفرط عضو بوده، ولي روي تقويت عضله چهار سر راني تاكيد بيشتري ميشود.

شايعترين محل شكستگي تنشي در دوندگان كجاست ؟

در كل ، استخوان تيبيا ( درشت ني ) در بيش از 30% موارد در دوندگان درگير مي شود. لته محل صدمه وابسته به نوع رشته ورزشي فرق مي كند، مثلا در دوندگان مسافت طولاني تيبيا شايعترين محل است، در حالي كه در دوندگان دو هاي سرعت و دوهااي با مانع ، شكستگي تنشي در استخوانهاي متاتارس شايعتر مي باشد.

شايعترين آسيب پا در دوندگان را نام برده و راه درمان آن را شرح دهيد.

التهاب فاشياي كف پايي شايعترين نوع آسيب در اين قسمت از اندام تحتاني است در اين حالت ، درد تدريجي در قوس كفل پايي آغاز مي شود. بيمار هر روز صبح و بلافاصله پس از برخاستن از خواب و برداشتن چند قدم درد بسيار شديدي را احساس ميكند. كلا وجود اين فاشيا براي حفظ قوس طولي كف پا لازم است . استرس هاي مكرري كه به اين فاشيا و در حين دويدن وارد مي شود. موجب التهاب ، اسيب بافت و درد خواهد شد.

براي درمان ، علاوه بر مواردي كه در تمام آسيب هاي ناشي از استفاده مفرط عضو به كار گرفته مي شود، ماساژ و كشش بسيار موثر است . در حين خواب مي توان از آتل خلفي استفاده كرد كه مانع جمع شدن فاشياي كف پايي ميشود . درصورت عدم پاسخ دبه درمان ، تزريق استروئيد و يا جراحي بنابر صلا حديد پزشك انجام خواهد شد.

منظو از كم خوني دوندگان چيست؟

اين كم خوني ، يك كم خوني واقعي نيست ، بلكه كاذب و به اصطلاح رقتي است و به علت افزايش حجم پلاسما دراثر ورزش دراز مدت ايجاد ميشود. تدر ايجاد آن سيستم رنين - آنژيوتانسين دخالت دارد. ميزان هموگلوبين در مردان به كمتر از 13 و در زنان به زير 5/11 نمي رسد . درمان خاصي هم لازم ندارد .

شايعترين آسيب در رشته هاي پرتابي را نام ببريد.

شايعترين محل آسيب در اندام فوقاني است كه از جمله مي توان به التهاب اپي كونديل مياني و نيز ناپايداري مفصل شانه اشاره كرد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 6 تیر1386ساعت 10:13 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

ورزش هاي رزمي

چگونه مي توان از ميزان بروز آسيب در ورزش هاي رزمي كاست ؟

استفاده از پوشش هاي محافظتي نقش موثري در كاهش ميزان بروز صدمات ايفا ميكند. اين پوشش ها براي ساعد ، دست ها ، قفسه سينه ،

گونه ها و پا در دسترس هستند. حتي محافظ دهاني براي حفاظت از دندانها و پوششي براي محافظت از دندانها و پوششي براي محافظت از بيضه ها نيز وجود دارد.

در اين ورزش ها چه نوع آسيبهايي بيشتر مشاهده ميشوند؟

به طور كلي آسيب هاي دست و صورت نه و اندامهها را مي توان نام برد. در تمامي مطالعات انجام شده ، شايعترين آسيب ها به صورت خونمردگي ، پيچ خوردگي و كشيدگي بوده اند. آسيب هاي ارتو پديك ناشي از ضربه هاي مستقيم ، تكرار زياد حركات و مانورهاي بالستيك و چرخشي مي باشند. موارد شديد آسيب مثل پارگي احشاء ، فلج و ضرببه مغزي هم مشاهده شده اند.

شايعترين آسيب هاي ناحيه سرو گردن را شرح دهيد .

پارگي ها ، خونريزي از بيني ، هماتوم دور چشم از جمله اين موارد هستند. خراشيدگي قرنيه در اثر برخورد ناخن انگشتان رخ مي دهد. ضربه به مغز در اثر ضربات بلند و يا چرخشي ايجاد مي شود. اگر ورزشكار ناك اوت شد . بايد تشخيص آسيب ستون فقرات گردني را مد نظر داشت .

آيا استفاده از وسيله محافظتي سر تضمين كننده جلوگيري از آسیب ها ي فوق است ؟

اين پوشش ها جلوي بسياري از صدمات به بافت نرم صورت ( يعني پارگي ،بريدگي و آسيب به بافت نرم گوش و جمجمه ) را ميگيرند. اما متاسفانه بر ععكس عقيده بسياري از افراد ، براي جلوگيري از آسيب هاي مغزي مناسب نيستند.

اثر ضربات وارد شده به مغز چيست؟

بعضي شواهد نشان مي دهند كه آسيب هاي مكرر مغزي ، چه با بيهوشي و چه بدون آن ، سبب نوع خاصي از صدمات مغزي شده و سبب كاهش توانايي انجام فعاليت فرد مي شود. اگر چه يك ضربه ميتواند شديدتر از ديگري باشد. اما هيچ ضربه اي جزيي و ناچيز تلقي نمي شود و در حقيقت اثر هر ضربه اي بر روي اثر ضربات قبلي اضافه خواهد شد. ضربات بسته به سر سبب اعمال فشار هاي پاره كننده اي برفيبرهاي عصبي و نورونها مي شود كه در ضربات جانبي بسيار خطر ناك تر است . چون جانه به عنوان اهرم عمل مي كند، ضربه به اين ناحيه حداكثر نيرو را ايجاد خواهد كرد. پارگي عروق خوني درمغز سبب ايجاد خونريزي مغزي (Intracerebral hematoma) و يا بين مغز و پرده هاي پوشاننده آن(Subdural hematoma) خواهد شد.

استفاده از وسايل محافظتي دست و پا سبب كاهش شدت ضربه به مغز خواهد شد، اما احتمال پارگي فيبر هاي عصبي را افزايش خواهد داد.

چه نوع آسيب هايي در اندامها رخ مي دهند؟

اين آسيب ها متعدد هستند. پيچ خوردگي ، كشيدگي ، شكستگي ، تدر رفتگي و پاره شدن تاندون ها از جمله اين صدمات مي باشند . شايعترين آسيب ، ايجاد هماتوم در ساعد، ران ، پشت ساق و پا است.

آيا ورزش هاي رزمي مثل كاراته و تكواندو سبب استنوآرتريت در استخوانهاي دست مي شوند؟

درمطالعه اي كه در انگلستان انجام شده ، مدرگي به نفع شروع زودرس استئوآرتريت و يا تنوسينوويت به دست نيامده است . اما تبه هر حال چهار حركت ذيل توان بالقو ه اي براي ايجاد اين گونه آسيبها را دارند: حجركت شنا روي مشت بسته ، مشت زدن مكرر به اجسام سخت ، تبوكس و شكستن اجسام .

نحوة آسيب ديدگي زانو در ورزش هاي رزمي چگونه است ؟

چون در اين ورزشها از حركات بالستيك و چرخشي به وفور استفاده ميشود. آسيب ها معمولا در اثرراست شدن بيش از حد زانو ، چرخش ، خم شدن و حركات جانبي بيشاز حد ايجاد مي شوند . آسيب در منيسك ها ، رباطها، تاندون كشكك و شكستگي هاي اپي فيز نيز شايعند . در رفتگي زانو بسيار نادربوده و اورژانسي جدي است.

شايعترين نوع و محل آسيب در ورزش هاي رزمي كدام است؟

هماتوم شايعترين نوع آسيب است كه مي تواند در هر عضوي ايجاد شود ، اما شايعترين محل آن عضله چهار سر راني است . درد تشديد مانع ادامه فعاليت ورزشكار خواهد شد. يك عارضه ديررس آن، استخوانسازي درون بافت عضله در اثر التهاب ميباشد (Myositis Ossificans)

چه آسيب ها يي در مچ پا و پا رخ مي دهند؟

پيچ خوردگي مچ شكستگي ، آسيب به پشت پا ، انگشت دوم و پنجم هم شايع هستند و احتمال ايجاد استئوآرتريت در سالهاي بعد را افزايش ميدهند.

چرا در ورزش هاي رزمي به ضربه هاي ناحيه اپي گاستر ( بالاي شكم ) اهميت داده ميشود؟

هدف از اين گونه ضربات ، اثر گذاري بر روي شبكه خورشيدي است كه گانگليون سلياك را احاطه كرده است . ضربه به اين منطقه باعث اختلال تنفسي گذرا در حريف شده و لذا شخص براي ضربات بعدي آمادگي دفاعي لازم را ندارد ( براي حدود 20 تا 40 ثانيه ) و اني فرصت خوبي براي فرد حمله كننده است تا ضربات نهايي بعدي را وارد نمايد.

شايعترين اسيبهاي ناحيه تنه را نام ببريد.

دنده ها ، شبكة خورشيدي ، پانكراس و بيضه ها درمعرض آسيب ناشي از ضربه واقع ميشوند.

آسيب هايي را نام ببريد كه مانع ادامه مسابقه مي گردند؟

1) شكستگي ها ، 2) ضربات مغازي كه منجر به فراموشي ، اختلال درك زمان و مكان و خصوصصا از دست رفتن سطح هوشياري شوند، 3) صدمات چشمي كه سبب اختلال ديد شوند مثل هماتوم ، پارگي و آسيب هاي دور كرة چشم ، 4) صدمات خاصي كه به بيضه ها وارد مي شوند و هماتوم اسكروتوم ( كيسه بيضه) ايجاد مي نمايند.

آيا ورزشكاري كه سابقه صرع دارد،مي تواند به ورزش رزمي بپردازد؟

به نظر مي رسد برنامه تمرينات منظم ورزشي اثري مثبت روي كنترل تشنج خواهد گذاشت ، گزارشي از تشديد و يا آغاز حملات صرعي مكرر (Status epilepticus) با ورزش وجود ندارد . تصميم قطعي در مورد اجازه دادن به ورزشكار براي شركت در تمرين و مسابقه بسيار سخت است و بايد موارد زير را در نظر داشت :

الف - به نظر نمي رسد وجود تشنج در طي تمرين يا مسابقه ورزشكار را درمعرض آسيب ججدي مغز و يا نخاع قرار دهد.

ب - ضربات منفرد يا مكرر به سر سبب غير قابل كنترل شدن تشنج و يا ايجاد آن نمي شوند، اما بهتر است كه به علت وجود خطرات بالقوه ، از ضربه زدن به سر خودداري شود.

درصورت وجود چه نوع اختلالاتي ، ورزشكار مجاز به شركت در مسابقه نخواهد بود؟

كارديت يا لتهاب قلبي ،فشار خون بالاي كنترلنشده ، بيماريهاي شديد مادر زادي قلب ، فقدان يك چشم يا اختلال عملكرد بينايي ، فقدان يك كليه ، بزرگي كبد و طحال، صرع كنترل نشده ، نارسايي ريوعي ، عفونت هاي پوستي مثل زرد زخم ، گال و يا هر پس از جمله بيماريهايي هستند كه ورزشكار درصورت ابتلا به آنها نبايد درمسابقات شركت نمايد.

 چنانچه ضربه به ناحيه اپيگاستر باععث افت فشار خون و كاهش تعداد ضربان قلب و تنگي نفس در ورزشكار شود، اقدامات اوليه شامل چه مواردي مي باشد؟

اقدام درماني بايد در راستا ثابت نگاه داشتن فشار خون انجام گيرد. به همين جهت ورزشكار را به پشت خوابانده و پاهاي وي را بالا مي آوريم تا خون از اندام تحتاني به سمت قلب سرازيرشده و متعاقب آن با افزايش برون ده قلبي ، فشار خون بالا رود.

همچنين درصورت گرفتگي عضلات ديواره شكم ، ورزشكار بايد زانو هاي خود را به سمت قفسه سينه در داخل شكم جمع كند تا درد و گرفتگي رفع شود. اين عمل به بهبود نفس و برگشت به حالت عادي نيز كمك خواهد كرد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 6 تیر1386ساعت 10:11 قبل از ظهر  توسط یک افسرده  | 

يك آسيب شایعي در اندام فوقاني ورزشكاران تنيس و بدمينتون وجود دارد كه خود فرد از آن به عنوان خواب رفتگي يا عدم قدرت و توان در بازو ياد مي كند. در مورد آن توضيح دهيد.

آسيب به مكانيسم گلنوهومرال، خصوصا عضلات چرخاننده شانه(Rotator Cuff) بيش از آنكه ايجاد درد كند سبب كاهش قدرت عضلاني و ايجاد حس خواب رفتگي مي شود. گاهي هم ورزشكاران از درد در محل اتصال عضلة دلتوئيد شكايت دارند. اگر چه تاندون دلتوئيد سالم است ؟ درد در اين محل حس مي شود.

منظور از آرنج تنيس بازان( Tennis elbow) چيست ؟ چگونه ميتوان از ايجاد آن پيشگيري كرد؟

كشيدگي عضله اكستانسور كارپي رادياليس برويس (ECRB) را اصطلاحا آرنج تنيس بازمي نامند. عوامل خطر زاي ايجاد آن شامل موارد زير است :

الف ) سن بالاتر از 30 سال

ب ) استفاده از راكت هاي فلزي و سفت

ج) تمرين طولاني مدت ( بيش از 2 ساعت در روز )

د) تكنيك هاي نادرست زدن ضربات بك هند با آموزش صحيح و استفاده از وسايل مناسب مي توان ا زميزان بروز اين آسيب ها كاست .

درمان آسيب بالا چيست ؟

به صورت فهرست وار مي توان از بيحركت نگاهداشتن ، استفاده از وسايل كمك ارتوپدي مثل مچ بند ، انجام حركات خاص و در بعضي از موارد تزريق استروئيد و جراحي نام برد.

علت ايجاد كمر درد در ورزش هاي راكتي چيست؟

زدن ضربات سرويس و بالاي سر بستگي به جايگيري صحيح ورزشكار در زمين دارد ، به طوري كه توپ در جلوي وي واقع شود. در غير اين صورت براي رسيدن به توپ ورزشكار مجبور است قسمت تحتاني پشت را بيش از حد چرخانده و نيز قوس بيش از حدي به طرف عقب ايجاد كند. اگر شانه هم قابليت انعطاف اندكي داشته باشد.

از ميزان چرخش رو به خارج شانه هم براي رسيدن به توپ كاسته خواهد شد. تمام اين حركات جبراني فشار اضافه اي را بر مفاصل ناحيه كمري اعمال خواهد كرد كه در بعضي مواقع سبب پارگي ديسك هم مي شود.

ايا فقدان انعطاف پذيري در اندام فوقاني مي تواند سبب ايجاد آسيب در قسمت تحتاني پشت شود؟

بله. حركت راكت دربالاي سر وابسته به ظرفيت شانه براي چرخش به خارج و عقب كشيدن استخوان كتف است. كاهش قابليت انعطاف عضلات جرخاننده شانه وسينه اي كوچك سبب چرخش بيش از حد ستون فقرات درسطح T12-T1 شده و باعث قوس برداشتن بيش از حد ستون فقرات درسطح L4-S1‌ميشود.

ايا نوع زمين تنيس در ايجاد اسيب دخالت دارد ؟

زمين هاي سخت استرس بيشتر به اندام تحتاني وارد مي كنند. زمين خاك رس به علت كاستن از سرعت توپ و كاهش ميزان انرژي مورد نياز براي زدن مضربه ، بر روي اندام فوقاني استرس كمتر وارد مي كند.

از خصوصيات منحصر به فرد كفش تنيس در مقايسه با كفش دو و ميداني چه مي دانيد؟

در ورزش هاي راكتي بر خلاف دو و ميداني ، ميزان قابل ملاحظه اي حركت جانبي در پا ايجاد مي شود. بنابراين وجود يك Heel cup ( قسمت نگهدارنده اطراف پاشنه ) و نيز Heelj Counter قوي ( قسمتي از كفش كه پشت تاندون آشيل قرار گرفته و باعث محافظت آن مي شود) از خصوصيات كفش تنيس است . به علاوه قسمت پنجه كفش بايد  ماده سخت تري مثل چرم تشكيل شده باشد تا در هنگام كشيده شدن پا به روي زمين مانع آسيب ديدن انگشتان شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه 23 اردیبهشت1386ساعت 12:57 بعد از ظهر  توسط یک افسرده  |